ซูเหวินกลับไปยังที่พักปัญญาชนหนุ่มสาว พันแผลที่มืออย่างง่าย ๆ แล้วจึงเดินไปหาเถาหลิงที่ห้องครัว
ปกติเซิ่งหน่วนส่งข้าวประจำเดือนมากกว่าคนอื่น ดังนั้นเถาหลิงจึงค่อย ๆ ทำอาหารดี ๆ ให้ทั้งสองคนเป็นการพิเศษบางครั้ง เกรงว่าเซิ่งหน่วนเองก็บอกแล้วว่าของที่ส่งมีส่วนของซูเหวินรวมอยู่ด้วย
แต่พอซูเหวินไปถึงห้องครัว กลับเห็นเถาหลิงกำลังเก็บกวาดของอยู่แล้ว
เมื่อเห็นเธอ เถาหลิงก็แปลกใจเล็กน้อย "มีอะไรหรือ"
ซูเหวินยิ้ม "วันนี้ไม่ได้ทำอะไรอร่อย ๆ หรือ"
"ทำสิ"
เถาหลิงยิ้มแฉ่ง "บะหมี่น้ำซุปไก่ กินกันหมดเกลี้ยงเลย"
ซูเหวินชะงักเล็กน้อย แล้วอุ้ยอ้ายใส่ "งั้นส่วนของฉันล่ะ"
เถาหลิงตัวแข็งค้าง แปลกใจขึ้นมา "วันนี้เซิ่งหน่วนเลี้ยงเด็ก ๆ ที่ช่วยทำงานให้เธอกี่คนต่อกี่คน แถมเธอยังเอาแป้งกับของที่เก็บสะสมไว้ใช้จนหมดแล้ว เดือนนี้เธอไม่มีโควตาเหลือแล้วนะ"
ซูเหวินอึ้งไปทั้งตัว
ไม่มีโควตาส่วนเกิน หมายความว่าเธอกินได้แค่อาหารที่ส่งมาเอง... แม้ที่พักปัญญาชนหนุ่มสาวจะมีกับข้าวดีกว่าชาวบ้านเล็กน้อย แต่บ้านเธอฐานะไม่ดี ทางบ้านก็ไม่ค่อยได้ส่งของมาให้
ถ้าไม่ใช่เพราะปกติเซิ่งหน่วนคอยดูแลเธอ ของของเธอเองนั้น จะให้กินเท่าคนอื่นให้ได้ยังยากเยียบ ไม่ต้องพูดถึงกินดีกินอร่อย
เถาหลิงกำลังเตรียมอาหารมื้อใหญ่ของกลุ่มอยู่ ซูเหวินมองแกงจืดในหม้อ นึกถึงบะหมี่น้ำซุปไก่ที่เถาหลิงเพิ่งพูดถึง กัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วจึงถามเถาหลิงว่า "หน่วนหน่วนล่ะ รู้ไหมว่าไปไหน"
เถาหลิงอ๋อเสียงหนึ่ง "หมออวินเรียกเธอไปช่วยงานที่สถานีอนามัย"
สีหน้าของซูเหวินแข็งค้างอีกครั้ง
เธอตามเซิ่งหน่วนเรียนความรู้พื้นฐานด้านการแพทย์มาหลายวันแล้ว กำลังตั้งใจจะเสนอตัวไปช่วยหมออวิน เพื่อว่าเมื่อหมออวินกลับไป เธอจะมีโอกาสถูกโยกย้ายไปที่สถานีอนามัยมากขึ้น
แต่ตอนนี้ เซิ่งหน่วนถูกเรียกไปแทนเสียแล้ว