ทั้งสองคนไม่มีข้อคิดเห็น ผู้กำกับกว่างปินจึงไม่ค้านอีก พูดแค่คำเดียวว่า "เริ่ม" และเซิ่งหน่วนก็เข้าบทบาทในทันที
ตามเนื้อบท เธอ "ฟันดาบ" ปักเข้าที่เยชิงเหอ แต่ขันทีที่เมื่อครู่ยังแอ่นตัวพิงพื้นด้วยฤทธิ์สุรากลับลืมตรึกขึ้นมา ชำเลืองมือขึ้นก็จับกุมเธอได้อย่างง่ายดาย
งอศอกรัดเธอไว้ "เยชิงเหอ" ยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง "แค่นี้เองเหรอ... บอกมา ใครเป็นคนส่งเจ้ามา?"
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนราวกับไม่โกรธเลยสักนิด แต่ระหว่างพูด มือข้างหนึ่งก็ค่อย ๆ ไถลลงมาถึงลำคอของเซิ่งหน่วน
นิ้วยาวรีขาวผ่อง งดงามราวข้อลำไม้ไผ่ ทว่ากลับแฝงความฆาตกรรมที่เย็นเยียบ
เซิ่งหน่วนพยายามเงยหน้าขึ้น เบี้ยวปากกำลังจะเอ่ย นิ้วเพียงเส้นเดียวก็แตะมาแผ่วเบาที่ริมฝีปาก
ด้านตรงข้าม "เยชิงเหอ" ยิ้มอ่อนหวานแต่เยือกเย็นชวนขนลุก "ห้ามโกหกนะ ฉันไม่ชอบคนที่มาพูดโกหกกับฉัน"
ลำคอของเซิ่งหน่วนขยับเบา ๆ เสียงเริ่มแหบแห้ง "ไม่มีใครสั่ง ฉันจะฆ่าเจ้าเอง"
"โอ๊ะ?"
เยชิงเหอหัวเราะ "เจ้าจะฆ่าฉัน? เราไม่มีความอาฆาตมาดลับกัน เหตุใดเจ้าจึงต้องฆ่าฉัน ฮืม?"
"เจ้าเป็นขันทีเฝ้าสุนัข สมควรตาย!"
ระหว่างพูด เธอไถลเข็มเงินหนึ่งเส้นออกจากฝ่ามือแล้วปักเข้าที่ "เยชิงเหอ" โดยไม่มีสัญญาณเตือน ทว่าก็ถูกแก้ท่าได้อย่างง่ายดายเช่นเดิม
มือที่วางบนลำคอระหงบางรัดแน่นขึ้น "เยชิงเหอ" เอ่ยถอนใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "วันนี้เทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง ฉันไม่ปรารถนาจะฆ่าสัตว์ตัดชีวิต เจ้าจะทำการมารบกวนทำไม"
พูดจบ นิ้วรัดแน่นทันที
ดวงตาของเซิ่งหน่วนเบิกโพลงในเสี้ยววินาที... วินาทีต่อมา ผู้กำกับกว่างปินตะโกนสั่งหยุด
และหลังจากกว่างปินสั่งหยุดแล้ว เซิ่งหน่วนสัมผัสได้ว่า มือของสวี่ซุ่ยเยี่ยนยังค้างอีกสองวินาทีก่อนจะค่อย ๆ ปล่อย
ปล่อยแล้ว เขาบีบนวดเบา ๆ ที่ลำคอของเธอหนึ่งจังหวะ แล้วยิ้มเหยเกให้ "เมื่อกี้แทบอยากบีบคอแกตายจริง ๆ เลย"
เซิ่งหน่วนผลักเขาออกไปทันที "งั้นเชิญเก็บของไปกินข้าวคุกได้เลย"
กว่างปินเงยหน้าขึ้น "ได้แล้ว คุณเซิ่งกลับไปรอข่าวได้เลยครับ ภายในสองวันจะมีคำตอบให้"
เซิ่งหน่วนรีบกล่าวขอบคุณ "ค่ะ ขอบคุณค่ะ"