เมื่อได้ยินคำของเซิ่งหน่วน ร่างของซูเหวินสั่นจนเกือบกระตุก
“ทำไม... ทำไม... เจ้าหญิงน้อยไม่ใช่ ทำไมต้องทำแบบนี้ ทำไม!”
เซิ่งหน่วนกระพริบตา “ทำไม? หรือเธอยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?”
เธอยกมุมปากขึ้น “เธอวางแผนให้พวกค้ามนุษย์ทำร้ายฉัน จงใจยั่วยุฉู่หลาน ยังจะหลอกฉันไปหากะโหลกชมพูอีก... ถ้าฉันไม่ลุกขึ้นสู้ คนที่จบสภาพแบบเธอตอนนี้ก็คือฉัน”
เซิ่งหน่วนทำเสียงจ๊าดในคอ “เสียดายนะ สุดท้ายคนที่ต้องเดือดร้อนก็ยังเป็นเธออยู่ดี ซูเหวิน... รู้สึกยังไงที่ถูกมองเป็นคนโง่ ฮึ?”
“อา... อา... อา!”
ซูเหวินกอดหัวตัวเองกรีดร้องขึ้นมาทันที วินาทีถัดมาเธอคว้ามีดปลอกผลไม้ข้าง ๆ พุ่งเข้าปักเซิ่งหน่วน “ฉันจะฆ่าเธอ! ฉันจะฆ่าเธอ!”
บุคลากรทางการแพทย์ข้างนอกพุ่งเข้ามา เซิ่งหน่วนแฝงรอยยิ้มไว้ในแววตา แต่สีหน้ากลับตื่นตระหนกสุดใจ แล้วก็ถูกซูเหวินคว้าตัวเอาไว้
“เหวินเหวิน เหวินเหวินเป็นอะไรไป?”
เซิ่งหน่วนคว้าข้อมือที่จับมีดของซูเหวินไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว คนรอบข้างกลัวจนหน้าซีด
ซูเหวินคลั่งเต็มที่แล้ว ลากเซิ่งหน่วนเดินออกไปข้างนอก ระหว่างทางยังกรีดร้องสุดเสียง “ฉันจะฆ่าเธอ ฉันต้องฆ่าเธอให้ได้...”
ห้องผู้ป่วยอยู่ชั้น 5 ข้างบนคือดาดฟ้า ซูเหวินลากเซิ่งหน่วนเซ่อซ่าวุ่นวายราวกับบ้าคลั่ง แล้วก็ไต่บันไดขึ้นดาดฟ้าไป
บุคลากรทางการแพทย์รอบ ๆ พยายามปลอบให้เธอสงบสติไม่หยุด ก่อนที่ตำรวจจะมาถึงในเวลาต่อมา
ซูเหวินใช้มือข้างหนึ่งรัดคอเซิ่งหน่วน อีกมือถือมีด เซิ่งหน่วนสีหน้าเจ็บปวด พยายามเกาะข้อมือที่จับมีดไว้แน่นและพูดกับเธออย่างทรมาน “เหวินเหวิน เหวินเหวินเป็นอะไรไป?”
“ยังจะแสร้งอีกเหรอ! ยังจะทำเป็นแสดงอีก!”
ซูเหวินร่ำไห้กรีดร้องสุดเสียง ก่อนที่สายตาจะเห็นตำรวจที่ไล่ตามขึ้นมา
วินาทีที่เห็นตำรวจ ดวงตาของซูเหวินเปล่งประกายวาบ “น้าตำรวจ น้าตำรวจคะ คน ๆ นี้ คน ๆ นี้คือเซิ่งหน่วน คนนี้แหละคะ เธอสมรู้ร่วมคิดกับพวกค้ามนุษย์ เธอแหละที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้!”
ทุกคนรอบข้างตะลึงงัน หันไปมองเซิ่งหน่วนโดยไม่รู้ตัว ฝ่ายเซิ่งหน่วนพยายามคว้ามือที่จับมีดของซูเหวินและคอยปลอบเธอไม่หยุด “เหวินเหวิน เธอเป็นอะไรกันแน่ เหวินเหวิน...”
“หุบปาก!”