ในสายตาของซูเหวิน เซิ่งหน่วนทำร้ายเธอจนสาหัสขนาดนี้ ก็ควรต้องไล่ตามมาขอโทษและพยายามชดเชยให้เต็มที่ แต่เธอไม่รู้เลยว่าเซิ่งหน่วนแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวก็ไม่ได้หยุดอยู่ แล้วออกเดินทางไปกับหนิงจ้านทันที
รถไฟออกช่วงบ่าย พนักงานรับใช้บนรถไฟที่หนิงจ้านรู้จักเองก็ประจำขบวนนี้พอดี ยังมีเวลาอยู่พอควร เซิ่งหน่วนจึงพาหนิงจ้านไปศูนย์ค้าส่งเสื้อผ้าแห่งเมืองหลวงจังหวัดเสียเลย
"ฉันเห็นว่าที่อำเภอของเราตอนนี้เสื้อผ้าผู้หญิงแบบใหม่กำลังฮิตมาก ขายจนของขาดสต็อกบ่อย ๆ มาถึงแบบนี้แล้ว เอาเถอะ เธอก็แวะซื้อเสื้อผ้าผู้หญิงกลับไปขายให้ร้านเสื้อผ้าในอำเภอได้ ไม่น่าห่วงเรื่องขายไม่ออก"
หนิงจ้านไม่เข้าใจเรื่องเสื้อผ้าผู้หญิงเลย แต่พอเห็นสีหน้าที่มั่นใจของปัญญาชนคนเล็กนั้น เขาก็พยักหน้าทันควัน "ได้ ฟังเธอแหละ"
เซิ่งหน่วนขำออกมา: ไม่ถามอะไรเลยสักคำ ไม่กลัวฉันทำให้เธอเสียทุนหมดตัวเหรอ
หนิงจ้าน pursed ริมฝีปาก: "ของฉันก็คือของเธอ ทุกอย่างของฉันเธอมีสิทธิ์จัดการเท่ากับฉัน..."
แม้จะรู้ว่าทรัพย์สินทั้งหมดของเขารวม ๆ ก็ไม่ถึงสามร้อยหยวน แต่คำง่าย ๆ แบบนี้ฟังดูอบอุ่นจนหัวใจละลายจริง ๆ
เธอพาหนิงจ้านไปซื้อเสื้อผ้าผู้หญิงเกือบร้อยตัว จนเงินตัวหนิงจ้านหมดกระเป๋า แล้วเธอก็เติมเงินเองอีกไม่กี่สิบหยวน จึงได้เวลาไปขึ้นรถไฟกัน
เสื้อผ้าเกือบร้อยตัวไม่ใช่ของเบา ๆ แต่หนิงจ้านไม่ยอมให้เธอช่วย พอเธอหยิบได้ไม่ถึงห้าตัว เขาก็ห้ามไม่ให้หยิบต่อแล้ว