ผีกาฬโรคเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง เพราะพวกมันเบาหวิวไร้ร่างกายจริง เหมือนก้อนเมฆสีดำมืดมนทั้งขุม เหมือนลมกรดหม่นหมองที่พัดกรีดฮือผ่านที่รกร้าว
ฝูงชนต่างร้องไห้ครวญวิ่งโก่งหนีตายสุดชีวิต
ในโลกที่ผีกาฬโรคอาละวาดยับเยิน ไม่เหลือแผ่นดินบริสุทธิ์อีกแล้ว แม้ในเมืองก็ปนเปื้อนพิษร้าน หากแต่เทียบกับที่รกร้าวแล้วยังมีกำแพงเมืองคอยปกป้อง ทำให้ปลอดภัยขึ้นได้ในระดับหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ ประตูเมืองจึงเปิดไว้ตลอด ไม่เคยขวางผู้ลี้ภัยจากเข้าเมือง
แต่เมื่อผีกาฬโรคปรากฏตัว ยามรักษาประตูเมืองต่างเปลี่ยนสีหน้าในทันที
"ปิดประตูเมือง! เร็ว! ปิดประตูเมือง!"
ประตูเมืองเริ่มหวือหวาปิดลง ผู้ลี้ภัยด้านนอกร้องไห้กึกก้อง "อย่าปิดประตู! ปล่อยพวกเราเข้าไป ปล่อยพวกเราเข้าไปสิ..."
แต่ยามเหล่านั้นย่อมไม่ฟังแน่นอน ยิ่งเมื่อคนในเมืองมีมากกว่า เมื่อผีกาฬโรคพวกนี้เข้าเมืองได้ เมืองนี้ก็จะพินาศ กลายเป็นเมืองร้างอีกแห่งหนึ่ง
เมื่อเซิ่งหน่วนพาซีเฉินเสวี่ยพุ่งทะยานมาถึงประตูเมือง ประตูก็ปิดลงพร้อมเสียงกึกก้องแล้ว แต่ประตูเมืองนี้กลับไม่อาจกั้นเธอไว้ได้
เธอพาซีเฉินเสวี่ยลอยข้ามประตูเมืองได้อย่างง่ายดาย วางเขาไว้บนกำแพงเมือง แล้วหันตัวพุ่งลงไปพาเด็ก ๆ อีกหลายคนขึ้นมา
คนด้านล่างร้องไห้ครวญบ้าคลั่งขอความช่วยเหลือจากเธอ "ช่วยฉันด้วย ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย..."
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย..."
เมื่อเห็นว่าเซิ่งหน่วนช่วยเด็ก ๆ ขึ้นไปก่อน บางคนก็ร้อนรน พุ่งเข้ามาอย่างคลั่งเพื่อจะกอดรั้งเธอไว้ แต่ก็ถูกเซิ่งหน่วนเหวี่ยงออกไปด้วยเท้าหนึ่งครั้ง
คนที่เหลือเห็นว่าเซิ่งหน่วนกำลังช่วยเด็ก เสียงร่ำไห้และการร้องก็เบาลง ทุกคนเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด รีบส่งต่อเด็ก ๆ มาถึงมือเธออย่างรวดเร็ว