เฉิงอวี้ทำงานรวดเร็วนัก ภายในหนึ่งสัปดาห์ก็ได้ภาพถ่ายที่เซิ่งหน่วนต้องการมาให้ ในภาพ คนสารเลวอย่างหลินเฉิงกับเมียใหม่ของมันกำลังจูบบ้าง จูงมือกันบ้าง ถ่ายมาชัดเจนระดับไม่ต้องสงสัย
เซิ่งหน่วนโอนเงินหนึ่งพันบาทให้เฉิงอวี้ เหลือไว้ให้ตัวเองแค่สองร้อย แต่เฉิงอวี้กลับไม่รับ
เซิ่งหน่วนคิดไปคิดมา จึงเอาเงินไปให้ซูฉีหย่วน ให้ซื้อของขวัญวันเกิดไปฝากเฉิงอวี้แทน
วันรุ่งขึ้นหลังได้ภาพมา เซิ่งหน่วนอาศัยช่วงพักกลางวันไปหาซูม่อที่มหาวิทยาลัยเอ เธอนั่งรออยู่ในคาเฟ่ร้านหนึ่งนอกประตูมหาวิทยาลัย แล้วก็เห็นซูม่อเดินรีบร้อนออกมาจากประตูมหาวิทยาลัย ดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วง
เธอกังวลว่าน้องสาวน่าจะมีเรื่องอะไร
พอเดินเข้ามาในคาเฟ่แล้วเห็นภาพในโทรศัพท์ของเซิ่งหน่วน ซูม่อทั้งคนก็แข็งค้างไปทั้งตัว
เซิ่งหน่วนกัดฟันแน่นแล้วเปิดปากตรง ๆ "พี่ ลองคิดดูให้ดี ถ้าเขารักพี่จริง ทั้งที่รู้ว่าพี่ยุ่งมากทุกวัน ทำไมถึงโยนงานทั้งหมดของการแข่งขันทำโมเดลสามมิติให้พี่รับผิดชอบแทน... ถ้อยคำห่วงใยสองสามประโยคแบบนั้น ใคร ๆ ก็พูดเป็น"
ซูม่อขยับริมฝีปากเบา ๆ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เซิ่งหน่วนเสนอ "ตอนนี้เรียกเขาออกมาคุยกันหน้าต่อหน้าเลยดีไหม ถ้าพี่เข้าใจผิดก็ได้เคลียร์กันเร็ว ๆ พี่ว่าใช่ไหม"
ซูม่อตั้งสติได้ แล้วก็สั่นมือสั่นนิ้วโทรหาหลินเฉิง
ซูม่อบอกเพียงว่าจะชวนไปดื่มกาแฟด้วยกัน หลินเฉิงก็มาเร็วมาก ตอนเดินเข้ามาใบหน้ายิ้มแย้มเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทุ่มตัวลงนั่งข้างซูม่อทันที "เอ๊ะ โม่โม่ คนนี้ใครเหรอ"
"น้องสาวฉัน"
ซูม่อไม่พูดอะไรมาก ฝืนรักษาความสงบเย็นเอาไว้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดภาพที่เซิ่งหน่วนส่งให้วางไว้ตรงหน้าหลินเฉิง แล้วกลืนคำ "ฉันขอคำอธิบาย"
สายตาของหลินเฉิงตกลงไปบนหน้าจอ รอยยิ้มก็แข็งค้างทันที
ไม่ใช่ภาพความหวานฉ่ำแบบก้ำกึ่งอะไรหรอก แต่เป็นภาพการจูบที่ชัดเจนราวกับวาดให้ดู แม้อยากแก้ตัวก็ไม่มีทางแก้ได้
เงียบไปนานหลายชั่วโมง หลินเฉิงจึงเปิดปาก "ขอโทษนะโม่โม่ ฉันต้านการล่อลวงไม่ไหว... พี่ก็รู้ว่าพี่ไม่เคยยอมให้ฉัน แถมเธอเองยังเป็นฝ่ายเข้าหาฉันก่อน ฉันเลย..."