ในไม่ช้า เรื่องที่กู้เจียวอิจฉาริษยาแล้วพยายามวางยาเซิ่งหน่วนก็ระเบิดขึ้นบนอินเทอร์เน็ต ทำเอาทุกคนแทบไม่อยากเชื่อสายตา
“บ้าจริง เป็นยาพิษจริง ๆ ด้วย หัวใจหญิงแท้โหดร้ายยิ่งกว่าอสรพิษจริง ๆ”
“เป็นศึกแค้นอะไรกันขนาดนั้น นี่มันจ้องจะทำลายชีวิตใครคนหนึ่งเลยนะ!” “รู้จักหน้าไม่รู้จักใจ แหะ ดูภายนอกเหมือนดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ที่แท้กลับเป็นดอกไม้นักกินคน...”
ฝ่ายกู้เจียวยืนยันหนักแน่นว่าเธอไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร ทางตำรวจสืบสวนแล้วก็ยืนยันว่าเธอไม่มีความเกี่ยวข้องกับคนที่ซ่อนยาเสพติดไว้ ต่อมา ตระกูลเซิ่งก็ติดต่อหาเซิ่งหน่วน
มารดาบุญธรรมของเซิ่งหน่วน จั๋วเยียน ร่ำไห้ทั้งน้ำตาอ้อนวอนให้เซิ่งหน่วนไม่ฟ้องร้อง เซิ่งหน่วนตกลง: “ถือว่าตอบแทนบุญคุณท่านทั้งสองที่เลี้ยงข้ามา ข้าจะไม่ฟ้องร้อง แต่นับจากนี้ไป ข้ากับตระกูลเซิ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป”
ตอนจั๋วเยียนจากไป ดวงตาแดงก่ำ: “หน่วนหน่วน มะ... แม่เองก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าวัน ๆ เธอใช้ชีวิตแบบนี้ ถ้ารู้ แม่จะต้องรับเธอกลับบ้านแน่”
เซิ่งหน่วนยิ้มบาง ๆ แต่ไม่พูดอะไร
กู้เจียวไม่ถูกฟ้องร้อง แต่บนอินเทอร์เน็ต เธอถูกตัดสินไปแล้ว... ทุกคนที่พูดถึงเธอล้วนมีแต่เสียงด่า
เคราะห์ร้ายที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่อง “ถวายแด่หนานซาน” ส่วนที่เกี่ยวกับกู้เจียว
ถูกตัดทอนลงอย่างมาก โชคดีที่ตัวละครนั้นหายไปก็ไม่กระทบเนื้อเรื่องหลัก
กู้เจียวซ่อนตัวอยู่ในบ้านแทบไม่โผล่หน้า จนกระทั่งเรื่องผ่านไปนาน เธอจึงยอมออกจากบ้านอย่างเสียไม่ได้ แต่ก็จำกัดแค่บริเวณใกล้บ้านตระกูลเซิ่งเท่านั้น
แต่เธอยังปรับตัวไม่ทัน เช้าวันหนึ่งตื่นขึ้นมา ก็เห็นมือที่ถูกตัดขาดเปื้อนเลือดสี่ข้างวางอยู่หัวเตียงของตัวเอง
เป็นฝีมือของเวินเยี่ยนที่ตัดมาจากคนสองคนที่เคยดักปล้นเซิ่งหน่วนในตรอก ส่งมาตรง ๆ วางไว้ข้างหมอนของกู้เจียว
สามีภรรยาตระกูลเซิ่งได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองของกู้เจียว รีบวิ่งขึ้นไปบนชั้น ก็ถูกภาพน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้ตกใจจนพูดไม่ออก... ส่วนกู้เจียวเองก็กอดหัวตัวเองห่อตัวสั่นเทาอยู่ที่มุมเตียง
กู้เจียวเสียสติไปแล้ว...