เวลาเย็นเจ็ดโมง เซิ่งหน่วนมาถึงห้องจัดเลี้ยงสำหรับงานเลี้ยงฉลองปิดกล้อง
หลังจากนั้นไม่นาน กู้เจียวก็มาถึง...เวินเซียวพากู้เจียวมาส่งถึงชั้นล่าง แล้วเธอก็ขึ้นไปเอง
พอออกจากลิฟต์ ตอนที่กู้เจียวเดินไปตามทางเดินไปยังห้องส่วนตัวของกองถ่าย ก็บังเอิญเห็นประตูห้องหนึ่งด้านหน้าเปิดออก
กู้เจียวมองไปโดยไม่ทันตั้งตัว ผลก็คือสบตากับชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำที่สูงเกือบสองเมตร
สายตาของอีกฝ่ายเยือกเย็นและเมินเฉย กู้เจียวตัวสั่นเทิ้ม รีบกวาดสายตาหนีทันที
จนเดินผ่านห้องนั้นไปได้ไกล เธอก็ยังรู้สึกหวาดผวา เสียใจที่เมื่อครู่แอบมองเข้าไปในห้องคนอื่น...ในห้องนั้นแสงค่อนข้างมืด แต่แค่แว็บเดียว เธอเหมือนเห็นว่า ในห้องนั้นมีชายชุดสูทสีดำแบบนั้นไม่ใช่แค่คนเดียว
ดูท่าไม่ใช่คนดีอะไรแน่นอน
ห้องส่วนตัวที่กองถ่ายจองไว้ใหญ่มาก ด้านในมีโต๊ะสี่ตัวโดยตรง พอเข้าไปก็เจอแต่เสียงหัวเราะและความครึกครื้น
กู้เจียวมองเห็นเซิ่งหน่วนที่นั่งอยู่กับซุนหยิง ซูเจียเหริน และเวินหานในทันที พวกเขากำลังก้มหัวคุยอะไรกันอย่างสนุกสนาน แล้วตอนที่เธอเดินเข้าไป แทบไม่มีใครแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
ตอนนี้ ชายวัยกลางคนท้องพลุ้ยคนหนึ่งกวักมือเรียกเธอ: “คุณกู้ มาทางนี้”
แววตากู้เจียวแวบหนึ่งด้วยความขยะแขยง แต่บนใบหน้ากลับยังอ่อนโยนและว่านอนสอนง่าย เดินไปนั่งข้างๆ คนคนนั้น
คนท้องพลุ้ยคนนั้นชื่อเหรินจื้ออัน เป็นผู้กำกับที่พอมีชื่อเสียงเล็กน้อย แต่ข่าวฉาวกับนักแสดงหญิงก็เยอะไม่แพ้กัน
เหรินจื้ออันไม่รู้ว่ากู้เจียวเป็นแฟนของเวินเซียว พอนั่งลงก็เริ่มมือไม้ไม่สงบ
กู้เจียวขยะแขยงจนเต็มอก พยายามหลบไปทางด้านข้าง แต่เหรินจื้ออันยังไม่ยอมเลิกรา ฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต ก้มลงกระซิบข้างหูเธอ: “คุณกู้ ช่วงนี้ผมมีหนังเรื่องหนึ่งกำลังจะเปิดกล้อง ผมรู้สึกว่าคุณเหมาะมากกับนางเอกเรื่องนั้น...ผมเปิดห้องส่วนตัวไว้ที่ห้อง 609 ฝั่งตรงข้าม เราค่อยไปคุยรายละเอียดกันที่นั่น ว่าไง?”