เอี๋ยนเจียงเสวียนเพียงแค่มองนางนิ่ง ๆ สักพัก แล้วก็หมุนตัวกลับไป
เซิ่งหน่วนรู้สึกขนลุกแปลก ๆ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนพูดอะไรกันก็ชัดเจนดี และก็บอกแล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงข้อตกลง เขาน่าจะเข้าใจดี
ด้วยเหตุนี้ ต่อให้รู้ว่าเอี๋ยนเจียงเสวียนกำลังโกรธ แต่นางก็ไม่ได้กลับไปตรง ๆ
เพ่ยจิ้งจากไปแล้ว นางนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวนานพอควร มองดูผิวน้ำในยามราตรีที่คลุมเครือ... พอตอนที่นางกลับไปถึงก็พบว่าเอี๋ยนเจียงเสวียนหลับไปแล้ว
เตียงนอนกว้างใหญ่ เอี๋ยนเจียงเสวียนเว้นที่ไว้ให้เธอมากพอจะนอนได้
เซิ่งหน่วนก็ง่วงเหมือนกัน พอลงนอนก็หลับไปอย่างรวดเร็ว นางไม่รู้เลยว่า หลังจากลมหายใจของนางเริ่มสม่ำเสมอได้ไม่นาน ด้านข้าง เอี๋ยนเจียงเสวียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เขามองดูองค์หญิงน้อยผู้มีสีหน้าง่วงหลับใหลอย่างเงียบสงบ นึกถึงเรื่องราวมากมายในใจโดยไม่รู้ตัว
นางเคยแย่งชิงตำแหน่งจอหงวน เคยหลงรักองค์ชายสาม ต่อมาก็เป็นเขา แล้วตอนนี้... กลับกลายเป็นเพ่ยจิ้งผู้อ่านหนังสือข้างกายอีกหรือ?
ไม่นานมานี้ นางยังทุ่มเทหัวใจให้เขา คอยปกป้องเขาทุกที่ แม้แต่มีโอกาสก็อยากจะเข้าใกล้เขา แต่ตอนนี้... ถึงคืนวันแต่งงานก็ไม่ยอมนอนด้วยกัน ยังรังเกียจที่เขาจะเข้าใกล้
เปลี่ยนใจง่ายขนาดนี้เลยหรือ?
เอี๋ยนเจียงเสวียนค่อย ๆ ยื่นมือออกไป...
เซิ่งหน่วนรู้สึกถึงความผิดปกติ ตื่นขึ้นมาจากความฝันอย่างกะทันหัน ยื่นมือออกไปตรง ๆ แต่กลับถูกเอี๋ยนเจียงเสวียนกดไว้
พอเห็นเส้นเลือดแดงในดวงตาเขา เซิ่งหน่วนตกใจ: “ฝ่าบาท พระองค์ทรงถูกพิษกำเริบ”
พิษของกาฬแมลงกำลังถูกถอนออกไป ตามเหตุผลแล้วไม่ควรจะกำเริบง่ายขนาดนี้ เขาลงมือทำอะไรลงไปกันแน่?