ท่ามกลางข่าวประชาสัมพันธ์ที่คนฟังได้ทั้งขำทั้งหัวเราะไม่ถูก เซิ่งหน่วนกัดฟันพุ่งฝ่าสายลมเข้าเส้นชัยเป็นคนแรก
ผ่านเส้นชัยมาแล้วเธอก็ไม่หยุดพักแม้แต่จังหวะเดียว เดินมุดหัวตรงไปทางอัฒจันทร์ของห้อง……หลี่เสี่ยวชุนที่รู้ว่าเธอวิ่งได้ที่หนึ่งแล้วทั้งตื่นตะลึงทั้งตื่นเต้นตะโกนกรี๊ดใส่เธอ “ที่หนึ่ง! เจ๋งมาก! พี่หน่วนเจ๋งสุด ๆ!”
คนอื่นในห้องก็ตกใจไม่น้อย เพราะโดยปกติเซิ่งหน่วนเป็นแบบนั้น แขนบางขาบาง ดูยังไงก็ไม่เหมือนนักกีฬาตัวจริงเสียงจริงเลย!
แต่ไม่ว่ายังไง การทำคะแนนและความภูมิใจให้ห้องก็คือเรื่องดี คนในห้องเห็นเซิ่งหน่วนเดินมาก็โห่ฮือปรบมือให้
เธออึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มโบกมือ……จากนั้นก็เดินไปหยุดตรงหน้าฉีเยว่ มองเขาตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก
เผชิญหน้ากับดวงตาที่สงบนิ่งยิ่งกว่านิ่งของฉีเยว่ เซิ่งหน่วนสูดลมหายใจลึก “เล่นกับฉันเนี่ย! น่ากลัวจริง!”
ฉีเยว่กะพริบตาปริบ ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา “ยินดีด้วย”
คนแถวนั้นได้ยินกระแสกันแล้ว รู้ว่าสองข่าวประชาสัมพันธ์ “สาวผู้เป็นดั่งสายลม” กับ “ม้าป่าพันธุ์เถื่อน” ที่เพิ่งโผล่มาเมื่อครู่นั้น เขียนโดยฉีเยว่ผู้เย็นชาเสมอมานั่นเอง
เรื่องที่ฉีเยว่กับเซิ่งหน่วนไม่ค่อยลงรอยกัน คนในห้อง 1 ก็รู้กันมานานแล้ว
ตอนนี้นึกถึงสองข่าวเมื่อกี้ แล้วมองท่าทีที่เซิ่งหน่วนกัดฟันกรุดกร่อน คนรอบข้างก็แอบขำแอบชมละครกันเงียบ ๆ พร้อมกับตกใจไม่น้อย
คิดไม่ถึงเลยว่าฉีเยว่ผู้เย็นชาจะแกล้งคนเป็นด้วย แถมยังต่ำช้าขนาดนี้!
หลี่เสี่ยวชุนมองเซิ่งหน่วนด้วยความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ “พี่หน่วน ขอโทษนะ ผมผิดเอง ผมนึกว่าหัวหน้าห้องช่วยด้วยความจริงใจ”
ฉีเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อยมองมาทางนั้น หลี่เสี่ยวชุนก็ปิดปากเงียบกริบทันที……