ยังเจียงเซวียนมีสีหน้าเรียบเฉย "ขอความกรุณาที่ท่านหญิงใส่ใจถึง"
เซิ่งหน่วนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ นึกอะไรขึ้นมาได้ ชะงักเล็กน้อย ก่อนก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวจนเข้าใกล้เขา "เอ๊ะ โกรธอยู่ใช่ไหม โกรธที่ฉันไม่ได้ไปชมโคมไฟกับฝ่าบาท?"
ขนตาของยังเจียงเซวียนสั่นไหวเล็กน้อย น้ำเสียงก็ยังเรียบเย็นเช่นเดิม "ท่านหญิงไม่มีเวลาใส่ใจข้า แต่กลับมีเวลาอยู่กับคุณหนูผู้ติดตามของท่านนี่นะ"
เซิ่งหน่วนหัวเราะออกมาทันที "ฉันมีธุระจริง ๆ นะ แม่ของเพ่ยจิ้งถูกใส่ร้ายว่ามีชู้กับผู้อื่นเกือบถูกฆ่าตาย ฉันแค่ไปช่วยมือเขาหน่อย"
ยังเจียงเซวียนชะงักเล็กน้อย จึงเงยหน้าขึ้นมองเธอ
เซิ่งหน่วนทำหน้าทำตาให้เขา "ทำไมไม่เรียกเว่ยหลานไปด้วยล่ะ?"
ทั้งสองยืนใกล้ชิดกันมาก ยังเจียงเซวียนเพียงเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาแกล้งเจ้าเล่ห์ของหญิงสาว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนชื่นใจลอยมาแตะปลายจมูก… สีหน้าของเขาเริ่มไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ แล้วก็ถามไปเมื่อไม่มีอารมณ์ "เรียกเขาไปทำไม?"
เซิ่งหน่วนส่งเสียง "ฮะ" แล้วชี้จมูกเขา "อายแล้วสิ อายใช่ไหมล่ะ?"
ยังเจียงเซวียนหันสายตาหนี เซิ่งหน่วนยิ้มแฉ่ง "นี่นา พวกเราสนิทกันแค่ไหนแล้ว ฝ่าบาทวางใจเถอะ ฉันเข้าใจอยู่แล้ว…"
ว่าแล้วเธอก็กำลังจะหันไปแขวนโคมไฟในมือก่อน แต่เพียงขยับตัว ข้อมือก็ถูกคว้าไว้เสียก่อน
เซิ่งหน่วนหันกลับมา แปลกใจเล็กน้อย "มีอะไรหรือ?"
ยังเจียงเซวียนจับคนไว้ได้แล้วจึงรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป นิ่งไปชั่วอึดใจ แล้วจึงพูด "ข้าเพิ่งทานยาแก้พิษไป"