เยียนเจียงเสวียนรู้ตัวดีว่า แม้ผู้เฒ่าหวงไม่ใช่แพทย์ประจำราชสำนัก แต่ทักษะแพทย์ของท่านก็ไม่เคยด้อยกว่าแพทย์หลวงเลย แม้แต่ผู้เฒ่าหวงยังบอกว่าขาของเขาไม่มีวิธีรักษาแล้ว ผู้ไร้ค่าคนนี้จะอยากทำอะไรกันแน่!
แต่เมื่อนึกถึงยาที่เซิ่งหน่วนให้คนต้มถวายเมื่อก่อน เยียนเจียงเสวียนก็ชะงัก สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากออกมา
แย่ที่สุดก็คงไม่ไปกว่านี้แล้ว...
ทันใดนั้น เซิ่งหน่วนดึงผ้านวมบางออก แล้วก็เห็นรอยเลือดจาง ๆ ซึมอยู่บนกางเกงของเยียนเจียงเสวียน เธอรีบเปิดขากางเกงอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นบาดแผลนั้น คิ้วเธอขมวดมุ่น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
"บาดแผลของฝ่าบาทมีเนื้อเน่าติดอยู่ ถ้าเพียงแค่ทายาไปจะไม่ดีต่อการฟื้นฟู จำเป็นต้องเลาะเนื้อเน่าออก"
คืนก่อนผู้เฒ่าหวงก็เคยบอกไว้เช่นกันว่า จะหาโอกาสมาเลาะเนื้อเน่าและดูแลบาดแผลให้ในคืนนี้
เยียนเจียงเสวียนตอบรับเบา ๆ เซิ่งหน่วนยื่นห่อผ้าเล็ก ๆ ให้ "ห้ามนี้ไว้"
เมื่อสบตากับเยียนเจียงเสวียน เธอจึงอธิบาย "ยาผงข้างในจะช่วยให้ฝ่าบาทไม่เจ็บมากนัก"
เยียนเจียงเสวียนมองห่อผ้านั้น เงียบไปครู่หนึ่ง "ไม่เป็นไร"
ได้ไง ก็ยังระแวงเธออยู่ดีนี่นา
เซิ่งหน่วนไม่ยืนยันต่อ หยิบของที่เตรียมไว้ออกมาแล้วลงมือ...
เธอเริ่มจากใช้มือสำรวจลงตามขาของเยียนเจียงเสวียนอย่างทะแยะทะมั่น จัดกระดูกที่หักให้ตรงกัน...เยียนเจียงเสวียนหน้าผากเหงื่อผงาดขึ้นเป็นชั้นบางเฉียบอย่างรวดเร็ว
พอเซิ่งหน่วนต่อกระดูกที่หักเข้าที่เรียบร้อย ทั้งตัวเขาก็เหงื่อแตกพลั่ก สองมือบีบผ้าปูที่นอนแน่นจนสีหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ
ยามที่คนสวมงามทุกข์ทรมาน ดูน่าเวทนาเป็นพิเศษจริง ๆ มือของเซิ่งหน่วนหยุดค้าง "ฝ่าบาททำไหวอยู่หรือไม่"
เยียนเจียงเสวียนมองเธอหนึ่งครั้ง แล้วตอบรับเบา ๆ
เขาไม่รู้เรื่องทักษะแพทย์ แต่ฝึกวิชาต่อสู้มาแต่เด็ก เขารู้ว่าวิธีของเธอถูกต้อง...