ในวันที่สี่หลังงานวันเกิดของพ่อท่านใหญ่ตระกูลฉิน เมื่อพลังหยินในตัวเซิ่งหน่วนที่ถูกระงับด้วยเลือดของฉินเนี่ยเริ่มกำเริบขึ้นอีกครั้ง ฝ่ายบริการลูกค้าก็บอกเธอว่า ฉินเนี่ยได้ใช้ลูกแก้วโพธิ์เปิดการระงับสายเลือดแล้ว
นั่นแปลว่า สายเลือดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในร่างของเขาเริ่มตื่นขึ้นแล้ว
ดังนั้น เธอช่วยเขาไว้อย่างมหาศาล... ขอเลือดเพิ่มอีกหน่อยไม่เกินไปหรอกใช่ไหม?
เซิ่งหน่วนให้เสียวเถาไปเรียกฉินเนี่ยมา
ฉินเนี่ยเองก็เดาได้ครึ่ง ๆ ตั้งแต่ได้ยินว่าเซิ่งหน่วนตามหา... รู้สึกได้ว่าบาดแผลเมื่อก่อนกำลังฟื้นฟูขึ้นทีละน้อย เขาจึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องของเซิ่งหน่วน
ก้าวเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นเธอนั่งอยู่ริมโต๊ะ บนโต๊ะมีถ้วยกระเบื้องวางอยู่ใบหนึ่งและมีดสั้นหนึ่งเล่ม
เห็นเขาเข้ามา เธอเงยหน้าขึ้นยิ้ม: "หนี้ความขอบคุณครั้งก่อน ถึงตายากคืนแล้วใช่ไหม... เอาเลือดออกหน่อยสิ?"
เธอชี้นิ้ววัดให้ดู: "แค่นิดเดียวเอง"
ฉินเนี่ยมองมีดสั้นกับถ้วยกระเบื้องแล้วเปิดปากด้วยหน้าตายเฉย: "ฉันไม่ได้จำได้ว่าเคยบอกว่าเป็นหนี้ความขอบคุณของคุณ"
เซิ่งหน่วนหน้าเริ่มเย็นวาบทันที: "งั้นก็คือไม่รับรองสินะ?"
ฉินเนี่ยไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาเลือดตัวเองออกให้เธอเลยสักนิด
รู้ว่าเขาเริ่มฟื้นตัวแล้ว เซิ่งหน่วนอยากเลี่ยงการทำให้เรื่องบานปลาย จึงข่มอารมณ์พยายามชักจูงเขา: "คุณดูนะ คุณช่วยฉันหนึ่งครั้ง ต่อให้คุณเจอเรื่องฉันก็จะช่วยคุณ แบบนี้เราได้ประโยชน์ทั้งคู่ ใช่ไหม?"
เธอยิ้มอย่างเป็นมิตร: "แค่เลือดนิดหน่อย ทีหลังฉันจะให้ครัวทำของบำรุงกำลังส่งไปให้ ช่วยเติมเลือดลมคืน ได้ไหม?"