หญิงชายบนโต๊ะผ่าตัดยังมีสติอยู่ก็จริง แต่กลับถูกทิ้งแบบนี้ไว้ราวกับขยะ
"ศาสตราจารย์เติ้ง ขอให้ฉันลองกับเธอคนนี้นะ" เซิ่งหน่วนเอ่ยขึ้น
ศาสตราจารย์เติ้งชะงักเล็กน้อย แล้วโบกมือ "ตามใจ"
เมื่อทุกคนออกไปหมด เซิ่งหน่วนสวมถุงมือเดินไปที่โต๊ะผ่าตัด...รูม่านตาของหญิงชายเริ่มขยายกว้างแล้ว ดวงตาทั้งสองจ้องมองที่ว่างตรงหน้าโดยไม่มีสติ ปากพึมพำไม่หยุด
"หนูน้อย...หนูน้อยอยู่ที่ไหน แม่กำลังตามหาอยู่นะ เจ้าอยู่ที่ไหน..."
ฝ่ายบริการลูกค้าถอดหายใจยาว "วันที่หายนะมาถึง สวนเด็กก็ตกอยู่ในภัย ทั้งคู่สามีภรรยารีบวิ่งไปที่สวนเด็ก แต่ไม่พบลูกของตัวเอง หลายปีมาแล้วพวกเขายังคงตามหาลูกสาวอยู่"
ในยุคแบบนี้ เด็กเล็กที่หายสาบสูญไป...คงมีเพียงพ่อแม่เท่านั้นที่ไม่ยอมทิ้งความหวังที่แทบไม่มีอยู่จริงนั้น
เซิ่งหน่วนเริ่มใช้คีมหนีบหลอดเลือด เร่งความเร็วการถ่ายเลือดขึ้น ในเวลาเดียวกัน ก็ลองใช้ความสามารถในการรักษาเป็นครั้งแรกอย่างไร้ร่องรอย
เป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอสัมผัสได้ถึงสภาพร่างกายของอีกฝ่าย และสามารถใช้ความคิดฟื้นฟูบาดแผลที่เกิดขึ้นได้
เธอค้นหาจุดเลือดออกที่อันตรายที่สุด ห้ามเลือดเอาไว้ ส่วนบาดแผลอื่นไม่เสียเวลาไปยุ่ง ไม่นาน ความเร็วการเสียเลือดของหญิงชายช้าลง ค่าความดันบนเครื่องมือวัดเริ่มค่อย ๆ ดีขึ้น
เซิ่งหน่วนไม่ใช้ความสามารถพิเศษต่อ ให้ถ่ายเลือดต่อไป พร้อมให้ยาเสริมสารอาหารและพลังงาน
ณ ตอนนั้น หญิงชายลืมตาขึ้นช้า ๆ มองเธอ ริมฝีปากสั่นระริว แววตาชาเย็นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ทำไมต้องช่วยฉัน ทำไมไม่ปล่อยให้ฉันตายไปเลย?"