ห่างจากภูเขาหลีเจิ้นของเผ่ามารไม่ไกล ณ คุกน้ำในวังมาร บนโครงเหล็กสีดำอันหนึ่ง เซิ่งหน่วนถูกโซ่ตรวนล่ามแขนทั้งสองข้าง นั่งเงียบ ๆ อยู่กับพื้น
ร่างของนางยังเต็มไปด้วยคราบเลือดจับตากระจาย ผมยาวกระจายฟุ้ง ผิวซีดขาวดุจหิมะ
ฝ่ายบริการลูกค้าพูดอย่างหมั่นไส้: "คราวนี้จบแล้วสิ จะเก็บงานยังไง... ข้าว่าเจ้าไม่ควรเลือดร้อนขึ้นหัวไปยุ่งกับความตายของคนอื่นเลย ภารกิจกำลังจะสำเร็จอยู่แท้ ๆ"
เซิ่งหน่วนถอดใจ: "ใครบอกไม่เล่า"
ฝ่ายบริการลูกค้า: ...
"เจ้าจะเอาแบบลอย ๆ อีกหน่อยได้ไหม"
เซิ่งหน่วนร้องว่าตนถูกใส่ร้าย: "ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้ตอบลอย ๆ ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่าตัวเองผิด"
ฝ่ายบริการลูกค้าหัวเราะแห้ง: "ฉันผิดแล้ว คราวหน้าฉันยังทำอีก! ใช่เหรียงนี้หรือเปล่า"
เซิ่งหน่วนเปลี่ยนท่านั่งให้ตัวเองสบายขึ้นเท่าที่จะทำได้: "น้องฝ่ายบริการ มาคุยกันหน่อย ทำไมฉันรู้สึกว่าช่วงนี้น้องดุขึ้นนะ"
ฝ่ายบริการลูกค้าอึ้งไปชั่วขณะ ลังเลเล็กน้อย: "เหรอ"
เซิ่งหน่วนพยักหน้า: "มี!"
ฝ่ายบริการลูกค้าไอแห้งหนึ่งครั้ง: "งั้น... งั้นฉันจะระวังตัวขึ้น"
เซิ่งหน่วนหัวเราะเสียงแหลมสั้น...
ฝ่ายบริการลูกค้าทำได้แต่ถอดใจ: "ยังหัวเราะออกอีกเหรอ ตอนนี้จะทำยังไง จะเก็บงานยังไงกัน"
เซิ่งหน่วนครุ่นคิดสักครู่: "ตอนนี้หวังให้ซีเฉินเสวี่ยยอมปลดกู๋เทียนเจวีย์ด้วยตัวเองคงไม่ได้แล้ว มาเถอะ มาช่วยกันคิดดูว่ายังมีวิธีอื่นอีกไหม"
ฝ่ายบริการลูกค้าพูดไม่ออก: "มีสิ ถ้าเจ้าสามารถเรียกสวรรค์ประทานภัยมาได้ ให้สายฟ้าจากฟ้าเก้าชั้นลงมาถึงตัว มันก็สามารถฟาดพิษกู่เทียนเจวี๋ยจนตายได้"
ดวงตาเซิ่งหน่วนเปล่งประกาย: "อันนี้ได้อยู่นะ"
ฝ่ายบริการลูกค้าหัวเราะแห้ง: "ทัณฑ์สวรรค์มีแต่อย่างปรมาจารย์กระบี่ที่กำลังจะขึ้นสู่ความเป็นเซียน หรือไม่ก็แบบซีเฉินเสวี่ยที่กำลังจะถูกสายฟ้าลงทัณฑ์ประหาร... เจ้าว่าตัวเองฝึกถึงขั้นจะขึ้นสู่ความเป็นเซียนแล้ว หรือว่าเป็นจอมมารร้ายกาจพอที่จะโดนฟ้าผ่า"