“ฉันไม่อยากกลับไป...ฉันอยากไปบ้านคุณ”
เพียงหนึ่งประโยค เวินเยี่ยนก็ชะงักไปทันที จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ว่าหญิงสาวในอ้อมแขนเริ่มอยู่ไม่สุข
เวินเยี่ยนรวบตัวคนที่กำลังดิ้นไว้แน่น “อยู่นิ่งๆ เธอยังไม่รู้สึกตัว อย่าขยับ”
“ฉันรู้สึกตัวดี...”
เซิ่งหน่วนจับเสื้อเขาไว้ “ฉันฉีดยาแล้ว ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร...เวินเยี่ยน ฉันอึดอัดมาก”
เป็นครั้งแรกที่ได้ยินชื่อตัวเองหลุดจากปากเธอ ยังเป็นในสถานการณ์แบบนี้อีก เวินเยี่ยนกดไหล่เธอ ข้อนิ้วกำแน่นจนซีดขาว
เขาเกือบจะกัดฟันพูด “เธอรู้หรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”
เซิ่งหน่วนเงยหน้าขึ้นจูบเขา “อือ ฉันรู้...”
ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ถูกบีบต้นคอดึงให้คำพูดที่ยังพูดไม่จบถูกกลืนหายไป
เวินเยี่ยนดูสุขุมและสุภาพ แต่เพียงชั่วขณะนี้ สองมือของเธอทาบอยู่ที่อกเขา เซิ่งหน่วนจึงได้สัมผัสถึงกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตของเขา
ถ้าเป็นเวลาปกติเธอคงหดตัวไปแล้ว แต่ตอนนี้ ร่างกายภายใต้ฤทธิ์ยานั้นบ้าบิ่นเหลือเกิน เธอรู้สึกว่าตัวเองจะต่อกรกับตะวันได้ด้วยซ้ำ!
แผ่นกั้นกั้นเบาะหลังให้เป็นพื้นที่ส่วนตัว เซิ่งหน่วนถูกเวินเยี่ยนใช้มือเดียวจับเอววางลงบนตักเขา แล้วถูกกอดรัดจูบ
เซิ่งหน่วนไม่ยอมอยู่นิ่ง แต่เพียงชั่วพริบตา มือที่ซุกซนก็ถูกกดลง