เซิ่งหน่วนรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายมาในทางไม่ดี และจะไม่เปลี่ยนอะไรขึ้นมาเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำของเธอหรอก ดังนั้นเธอจึงไม่อ่อนข้อให้ถูกเหยียบหัวโดยไม่จำเป็น
เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ ชายชราเคราขาวหัวเราะเย้ยเยียด: "ปากจัดนัก"
เขาถามว่า: "ฉินเนี่ยอยู่ไหน?"
เซิ่งหน่วนยักไหล่: "ไม่คุ้นเคย ไม่รู้"
"ตระกูลไป๋ฉันไปแล้ว ดูท่าแผ่นป้ายชะตาคงอยู่กับเธอสินะ... เธอจะยื่นมันให้เอง หรือให้ฉันส่งคนไปเอา?"
เซิ่งหน่วนหยิบแผ่นป้ายชะตาออกมาเขย่าให้ดู: "คุณหมายถึงอันนี้หรือ?"
ชายชราเคราขาวหรี่ตา แสดงความอ่อนโยนเทียม: "ใช่ สิ่งนี้ไม่ควรอยู่ในมือเธอ... ส่งมอบมันอย่างว่าง่ายเสีย อย่าสร้างเรื่องให้ตัวเอง"
เซิ่งหน่วนกระพริบตา: "ขอถามหน่อยได้ไหม ว่าคุณเอาสิ่งนี้ไปทำอะไร?"
ความจริงเธอรู้แล้วว่าตระกูลไป๋สัมผัสได้ถึงสายเลือดของฉินเนี่ย และต้องการใช้แผ่นป้ายชะตาควบคุมเขา ที่เธอถามแบบนี้เป็นแค่การเสียเวลาไปให้มันกินเวลา
ชายชราเคราขาวดูจะหมดความอดทนอย่างชัดเจน เอ่ยเสียงเย็น: "เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะถามได้ ส่งมา"
เซิ่งหน่วนหันศีรษะไปมองประมุขตระกูลเซิ่ง เซิ่งจั๋วเทียนทันที: "คุณตาคะ คุณตาเพิ่งพูดเองว่าฉันเป็นทายาทของตระกูลเซิ่ง ตอนนี้ทายาทกำลังถูกกลั่นแกล้ง คุณตาจะไม่ช่วยหน่อยเหรอ?"
ชายชราเคราขาวหันไปมองตาม
มุมตาของเซิ่งจั๋วเทียนกระตุกเล็กน้อย แล้วฟันแน่น: "เธอจะดึงตระกูลเซิ่งลงน้ำ? คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าเธอซ่อนเล่ห์เหลี่ยมมาตลอด! จากบัดนี้ เธอถูกขับออกจากตระกูลเซิ่ง ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลเซิ่งอีกต่อไป!"