บ้านตระกูลเซิ่ง กลางดึกคืนมืดพร่า ทุกอย่างเงียบสงัด
เซิ่งหน่วนกำลังนอนหลับอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินฝ่ายบริการลูกค้าเตือนขึ้นมาว่า "เจ้าของร่าง ฉินเนี่ยมาแล้ว เขาทำท่าไม่เป็นธรรมชาตินะ"
เซิ่งหน่วนกระพริบตาโพลงขึ้นทันที ณ ตอนนั้นเอง เงื่อมแสงสีแดงวาบผ่านขึ้นมาในห้องมืด ตามมาด้วยลมหายใจร้อนแรงอันดุดันที่พุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว
เซิ่งหน่วนฟาดฝ่ามือลงบนเตียงแล้วกลิ้งหลบ ก่อนจะเผชิญหน้ากับดวงตาสีแดงเลือดนู้ดที่ลายวับเพลิงของฉินเนี่ย
ดุร้ายราวกับสัตว์ป่า เปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่งและความต้องการยึดครอง...
เซิ่งหน่วนสาปสั้น ๆ หนึ่งคำ "ฉินเนี่ย คุณบ้าอะไรขึ้นมาอีกแล้ว!"
แต่ฉินเนี่ยราวกับไม่ได้ยินสิ่งใดเลย จ้องมองเธอไม่กะพริบตา ดั่งสัตว์ร้ายที่กำลังล็อกเป้าเหยื่อ แล้วพุ่งเข้าใส่เธอทันที
มือของเขาพุ่งตรงเข้าหาเอวข้าง ๆ เธอ... ตรงจุดที่วางแผ่นป้ายชีวิตของฉินเนี่ยเอาไว้
เซิ่งหน่วนรีบหันมารู้ทันที นี่มันมาแย่งแผ่นป้ายชีวิตนี่เอง!
เธอยกขาเตะมือของฉินเนี่ยทิ้ง พลางหลบถอยหลังไปพลางสาปเสียงเบา ๆ ไม่หยุด "ฉินเนี่ย ก่อนหน้านี้เราตกลงกันชัดเจนว่าจะร่วมมือกันอย่างไร้รอยต่อและอยู่ร่วมกันอย่างมิตรภาพ ฉันก็ทำตามแล้ว ไม่แตะต้องแผ่นป้ายชีวิตของคุณอีก... จำเป็นต้องมาแย่งขนาดนี้เลยเหรอ?"
ฉินเนี่ยยังคงเงียบงัน จ้องมองเธออย่างเย็นชาเข้มลึกตลอดมา
เมื่อเห็นฉินเนี่ยพุ่งเข้าโจมตีอีกรอบ เซิ่งหน่วนก็ขึ้งโมโห หยิบแผ่นป้ายชีวิตออกมาทันที แต่ในวินาทีนั้นเอง เธอกลับพบว่าเป้าหมายโจมตีของฉินเนี่ยไม่ใช่ริมเอวที่วางแผ่นป้ายชีวิตไว้อีกต่อไป หากคว้าเกากับเสื้อของเธอด้วยความหงุดหงิดพลุกพล่าน