นานพอควร เซิ่งหน่วนเดินออกมาจากทางเดินห้องน้ำ กลับเข้าไปในห้องเรียนหยิบกระเป๋า แล้วเลียนแบบลายมือของครูหวางเซ็นใบลาปลอมให้ตัวเองก่อนออกจากโรงเรียนไปโดยดี
แต่แรกยังคิดว่าจะทำตามเส้นทางของเจ้าของร่างเดิม ค่อย ๆ รอดูว่าเมื่อไหร่ทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ แต่ตอนนี้เธอไม่มีความอดทนเหลืออยู่แล้วสักนิด และยิ่งเข้าใจลึกซึ้งขึ้นว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงเลือกไปทำศัลยกรรมและเปลี่ยนชื่อ
ที่โรงเรียนเดิมถูกกลั่นแกล้งจนขาดใจ ย้ายไปที่ใหม่ก็ยังเหมือนเดิม
นักเรียนวัยนี้ บางคนเพราะจิตวิทยาวัยรุ่น ความเป็นตัวเองล้นเกิน อยากแสดงตัวเองให้โลกเห็นอย่างรุนแรง… พอไม่มีค่านิยมที่โตเป็นผู้ใหญ่และถูกต้อง ก็มักทำเรื่องโง่ ๆ อย่างการกลั่นแกล้งคนอื่นเพื่อเก็บเกี่ยวความภูมิใจ
ก็แค่ขาดการโดนสังคมสอนสั่งเท่านั้น!
เธอเดินกลับบ้านช้า ๆ ระหว่างทางลองเรียกฝ่ายบริการลูกค้าดูอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีการตอบสนองเหมือนเดิม
พอเดินมาถึงถนนสายที่ไม่ไกลจากบ้านคุณยาย จู่ ๆ ร่างหนึ่งก็เข้ามาอยู่ในสายตา
เป็นเด็กหนุ่มถือไม้เท้าคนตาบอดอีกคนนั่นเอง เขาพาดไม้เท้ากำลังลูบคลำจัดระเบียบแผงผลไม้
ตาไม่เห็นแล้วยังจะออกแผงค้าขายได้อีกเหรอ?
เซิ่งหน่วนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่รู้ว่าเจ้านี่ปากมันนิดหน่อย ก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง จึงถอนสายตาแล้วเดินต่อไป
แต่พอถอนสายตาในจังหวะนั้นเอง เธอเห็นว่าหน้าแผงผลไม้มีผู้ชายแก่คนหนึ่งถือถุงอยู่ ถามราคาไปพลาง แอบหยอดแอปเปิลใส่ถุงของตัวเองทีละผลโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น