ในพื้นที่เก็บของของระบบ เซิ่งหน่วนลืมตาขึ้น ไม่ได้ยินเสียงของฝ่ายบริการลูกค้าดังเช่นทุกครั้ง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกไม่คุ้นเคย
“ฝ่ายบริการลูกค้า?”
เธองงเล็กน้อย
แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใด ๆ อีก
ฝั่งตรงข้ามในความว่างเปล่าปรากฏประตูบานหนึ่งขึ้นมา เปล่งรัศมีเรืองเย็นเยียบ เซิ่งหน่วนรู้สึกได้ถึงความรู้สึกไม่ดีโดยไม่รู้สาเหตุ
เธอไม่ปฏิบัติการใด ๆ แต่นั่งรออย่างเงียบงัน
พื้นที่ของระบบในความว่างเปล่าไม่สามารถบันทึกเวลาได้ เธอจึงไม่รู้ว่ารอมานานเท่าไร… อาจเป็นหนึ่งสองชั่วโมงหรือนานกว่านั้นก็ได้
เมื่อเอ่ยปากอีกครั้งแล้วยังคงไม่มีเสียงตอบจากฝ่ายบริการลูกค้า เธอลังเลอยู่ชั่วอึดใจ แล้วจึงลุกขึ้นเดินไปยังประตูนั้น
ครั้งก่อนตอนทำการตรวจสอบ เธอเดินเข้าประตูบานนี้เข้าไปยังอาคารขนาดมหึมาที่ผสมผสานความล้ำเหนือทางเทคโนโลยีกับความลึกลับ และเธอก็รู้ว่าฝ่ายบริการลูกค้ามาจากสถานที่แห่งนั้น
เดินมาถึงหน้าประตู เธอหยุดครู่หนึ่ง แล้วก้าวเข้าไปในคราวเดียว
เหมือนเมื่อก่อนทุกประการ เหมือนก้าวเดียวก็ข้ามเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง อาคารอันยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยความเย็นเยียบเฉยเมยทั่วทุกแห่ง
ในทางเดินกว้างที่ว่างเปล่าไม่เห็นเงาของใครเลย แต่เธอกลับรู้สึกได้แปลก ๆ ว่ามีสายตานับไม่ถ้วนตกลงมาบนตัวเธอในวินาทีนั้น เย็นชาและโหดเหี้ยม
เธอมองซ้ายขวา แล้วเดินทดลองไปยังที่ทำการตรวจสอบครั้งก่อนด้วยความจำ
ฝ่ายบริการลูกค้าอาจเกิดเรื่องอะไรขึ้น… เธอไม่อาจนั่งรออยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าของระบบไปได้ตลอด
ครั้งก่อนเธอเดินผ่าน
ทางเดินนี้มาแบบนี้ ก็ไม่มีอะไรแปลกเกิดขึ้น แต่ครั้งนี้เพียงก้าวออกไป ทางเดินกับสว่างวาบด้วยแสงสีแดง พร้อมกันนั้นเสียงสัญญาณเตือนศัพท์ก็ดังขึ้นจากไม่ไกล
ทันทีนั้นเองเธอก็เห็นว่า จากความว่างเปล่าใต้ทางเดินผุดขึ้นมาเป็นหนวดขนาดใหญ่เขียวชะนวนนับไม่ถ้วน เหมือนสัตว์ประหลาดที่ผุดขึ้นจากก้นสมุทร บิดตัวรี่ขึ้นมาบนทางเดิน เคลื่อนเข้ามาหาฝั่งของเธอ