เซิ่งหน่วนพันแผลให้สิงอี้เสร็จอย่างรวดเร็ว เขาเป็นนักวิวัฒนาการ ร่างกายแข็งแรงอยู่แล้ว ฟื้นตัวได้คงไม่ช้า
ขณะนั้นเอง ประตูห้องมอนิเตอร์ถูกผลักออก เซิ่งเฟยหรานรีบรี่เดินเข้ามา "พี่สิ่ง ฉันได้ยินว่าคุณบาดเจ็บ..."
คำพูดหยุดลงกลางคัน เซิ่งเฟยหรานชะงักฝีเท้า แล้วพูดเบา ๆ "พี่สาวอยู่ที่นี่ด้วยสินะ"
เซิ่งหน่วนตอบรับเบา ๆ แล้วเดินผ่านเธอออกไป
เซิ่งเฟยหรานอยากตามไปถามว่าเธอสุขภาพเป็นอย่างไรบ้างโดยสัญชาตญาณ แต่วินาทีต่อมาเท้าก็หยุดลง ยืนอยู่กับที่ "พี่สิ่ง แผลของคุณเป็นอย่างไรแล้ว"
สิงอี้มีสีหน้าเรียบเฉย "ไม่เป็นไร ขอบคุณที่ห่วงใช้"
เซิ่งเฟยหรานจึงอยู่ตามใจดูแลสิงอี้ตามคำทำนาย เซิ่งหน่วนคาดการณ์ไว้นานแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเวทนาแทนเจ้าของร่างเดิมอยู่ดี
ในโครงเรื่องเดิม เธอต้องผิดหวังและเจ็บปวดขนาดไหน ถึงได้ขาดสายสัมพันธ์กับเซิ่งเฟยหรานได้...
เพิ่งเลี้ยวหัวมุมไปได้ไม่ไกล ก็เห็นฉื่อเยี่ยนถือถาดอาหารเดินมาทางนี้ เมื่อเห็นเธอ คิ้วและหางตาโค้งขึ้นอย่างอ่อนโยน "พี่สาวตื่นแล้วสินะ ผมไปตักข้าวมาให้แล้ว"
เซิ่งหน่วนยิ้ม "ขอบคุณ"
ฉื่อเยี่ยนไม่ยอมให้เธอรับถาด แต่ถือตรงเข้าไปในห้องที่เธอเคยพัก แล้ววางอาหารลงบนโต๊ะ
เซิ่งหน่วนแปลกใจนิดหน่อย "คุณไม่กินเหรอ"
ฉื่อเยี่ยนทำหน้าน่ารักเชื่อฟ้า "ผมกินแล้ว พี่สาวกินเถอะ ไม่งั้นเย็นชืดไป"
เซิ่งหน่วนตอบรับแล้วนั่งลงกินข้าว
ภายนอกเธอดูเรียบเฉย แต่ระหว่างกินข้าว ในใจก็วางแผนว่าจะจัดการกับฉื่อเยี่ยนอย่างไรอยู่ตลอด... สภาพร่างกายของเขาฟื้นตัวเร็วผิดปกติ ชั่วขณะหนึ่งอาจนึกเรื่องเดิมทั้งหมดได้เมื่อไหร่ก็ได้ ทิ้งเขาไว้ข้างกายมันเสี่ยงเกินไป