ต้นฉบับร่างย่อมยินดีที่จะเสริมสวยแน่นอน ใบปลิวโฆษณานั้นก็คือสิ่งที่เธอแอบซ่อนไว้ใต้หมอน เกือบทุกคืนต้องหยิบออกมาดู
หญิงสาววัยนี้ ถูกรังแกเพราะหน้าตา สิ่งเดียวที่เธอนึกได้ก็คือการเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ผู้ใหญ่ยากจะเข้าใจความเจ็บปวดและความมุ่งมั่นที่พร้อมเดิมพันทุกอย่างแบบนั้น... พวกเขาอาจคิดว่า เธอยังเด็กอยู่ กำลังวัยที่ควรไปโรงเรียนตั้งใจเรียน จะสวยจะไม่สวยมันช่างมัน เรื่องพวกนั้นเป็นแค่เรื่องไร้สาระ
หรืออาจรู้สึกว่า ทุกอย่างที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ สำหรับเด็กอาจทรมานใจ แต่พอโตขึ้นมันก็ผ่านไปเอง
พวกเขายังไม่ตระหนักว่า คำว่า 'ทุกอย่างจะผ่านไป' นั้นเป็นเพียงแว่นตื้น... ความอัปยศและการถูกรังแกที่ได้รับตอนเรียนอยู่ อาจไม่มีวันหายดีไปตลอดชีวิต
บาดแผลเหล่านั้นถูกเวลาปกคลุมไว้ แต่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อใดก็ตามที่โดนแตะต้อง แผลบาง ๆ นั้นถูกฉีกออก ข้างใต้ก็ยังเปียกประสักไปด้วยเลือด
ความเจ็บปวดเหล่านั้นก็ยังจารึกอยู่ในกระดูกตลอดไป...
เซิ่งหน่วนรู้ว่าคนรุ่นเก๋าไม่มีทางเข้าใจ เธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะโน้มน้าวพวกเขา แค่หลอกว่าเธอแค่รับใบปลิวมาแบบไม่ได้ตั้งใจ ยังต้องอ้อนอยู่นานกว่าจะทำให้สองคุณปู่คุณย่าวางความสงสัยได้
แต่วันรุ่งขึ้นตอนเลิกเรียน เพิ่งเดินไปถึงแผงผลไม้แล้วทักทายป้าเพื่อนบ้านข้าง ๆ ซูเล่ที่นั่งอยู่หลังแผงก็เปิดปากขึ้น "โจวหนูน้อย"
เซิ่งหน่วนหันไป "ทำไม?"
ซูเล่ทำเสียงจุ๊ปาก "ได้ยินว่าแกจะเสริมสวยงั้นเหรอ?"
เซิ่งหน่วน: ...
เธอลดเสียงลงเตือน "อย่าพูดเพ้อเจ้อ"
ซูเล่ยังคงหน้าตาแบบนั้น น่ารำคาญเหมือนเดิม "เสริมสวยไปทำไม จะประกวดคุณหนูโรงเรียนหรือไง? เดี๋ยว ฉันว่านะ ก่อนจะคิดเสริมสวย น่าจะคิดลดพุงก่อนหรือเปล่า ไม่งั้นเสริมไปก็เปล่าประโยชน์"