กำลังยิงของฐานผู้ลี้ภัยอ่อนแอจนแทบจะไม่มีความหมาย เพราะพวกเขายากจนเกินไป แต่ถ้าไม่เจอกลุ่มซอมบี้ พวกเขาก็ยังปลอดภัยอยู่ เพราะแทบไม่มีใครเปลืองกระสุนเพื่อปล้นคนกลุ่มหนึ่ง
แน่นอนว่าก็มีข้อยกเว้น อย่างเช่นตอนนี้
ฐานทู่ฮั่วเป็นฐานที่มีชื่อเสียงโครงครืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบกิโลเมตร คนข้างในเผา ฆ่า ข่มขืน ปล้น ไม่มีความชั่วใดที่ไม่กล้าทำ
แค่เสี้ยวเวลา คนของฐานผู้ลี้ภัยก็ถูกขับไล่ให้รวมตัวกันที่ตลาด... เหนือรถเอสยูว์หลายคันที่ดูดุร้ายและน่าสะพรึงนั่น
ชายหนุ่มร่างสูงกำยำพากันถือปืน หัวเราะครืนขับไล่ฝูงชน บางครั้งก็ตั้งใจยิงปืนนัดหนึ่งเพื่อขู่ผู้ลี้ภัยเล่น
เมื่อได้ยินเสียงร้องทักท้วงและขอชีวิตของผู้ลี้ภัย พวกมันก็หัวเราะลั่นอย่างสนุกสนาน
"ยืนตรงนั้นทุกคน ตอนนี้มีโอกาสดี ๆ อยู่ตรงหน้าพวกแก คัดผู้หญิงสาวในนี่ออกมา... แล้วจะแลกสัมภาระกับพวกเราได้"
ชายคนหนึ่งสวมแว่นดำ ถือปืนยิ้มเยาะ "ผู้หญิงหนึ่งคน ได้ข้าวสิบชั่ง ผู้หญิงที่กลับไปกับพวกเราจะได้กินดีอยู่ดี!"
คนฝั่งฐานผู้ลี้ภัยตัวสั่นงันงกกอดกันอยู่เป็นกลุ่ม...
เลี่ยนเฉียวมีวิชาอ่านจิตใจ แรกฟังก็ได้ยินแผนสกปรกชั่วช้าของคนพวกนี้ทันที แต่ความสามารถพิเศษของนางนอกจากแยกความจริง-ความเท็จได้แล้วไม่มีพลังทำลายใด ๆ เลย ทำอะไรไม่ได้เลย
ขณะนั้น คนที่ยืนอยู่บนหลังคารถมองไปเห็นเซิ่งหน่วนที่อยู่หลังฝูงชนเข้าตาแรก แรก ๆ ก็อึ้ง แล้วสายตาก็ตรึงไปเลย
"นี่ ๆ ใช่แกแหละ เดินมานี่!"
ชายนั้นตื่นเต้นเต็มหน้า ชี้ปืนไปที่เซิ่งหน่วน
ใบหน้าของโจวเฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เซิ่งหน่วนแข็งค้าง สัญชาตญาณจะเดินไปขวางตัวนาง แต่พอจะขยับก็รู้สึกขาถูกบีบรัด
เขาก้มลงมอง เห็นหญ้าป่าบนพื้นราวกับมีชีวิตขึ้นมาพันธนาการเขาไว้ ขยับตัวไม่ได้เลยสักนิด