"ปล่อยฉัน! พวกแกปล่อยฉัน! มีสิทธิ์อะไรมาขับไล่พวกเรา!"
เซิ่งหน่วนลืมตาขึ้นท่ามกลางเสียงประท้วงอันเจ็บปวดของหญิงสาว ก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนระเบียงทางเดิน ตรงข้ามคือคนชุดรักษาความปลอดภัยหลายนาย ข้างๆ กันนั้น หญิงสาวหน้าตาสวยคมคายที่ไว้ผมเปียยาวกำลังทะเลาะชักเย่อกับยามคนหนึ่ง
เซิ่งเฟยหรานตาดำขุ่นมัวเอ่ยถามด้วยความเจ็บปวดใจ: "พวกคุณมีสิทธิ์อะไรให้พวกเราออกไป?"
ยามคนหนึ่งยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งออกมา: "ตามระเบียบของสถาบันวิจัยของเรา ทรัพยากรทุกอย่างต้องแลกด้วยแต้มสะสม แต้มสะสมที่ศาสตราจารย์เซิ่งทิ้งไว้ไม่เพียงพอที่จะให้คุณพักอาศัยที่นี่ต่อไป... หากคุณยืนกรานที่จะอยู่ต่อ แต้มของคุณจะใช้ได้อีกเพียงหนึ่งเดือน สิ้นเดือนคุณก็จะถูกไล่ออกจากสถาบัน"
เซิ่งเฟยหรานชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ร้อนรนขึ้นมาทันที: "เป็นไปไม่ได้! พ่อกับแม่ฉันเป็นนักวิจัยอาวุโส แต้มสะสมต้องไม่น้อยขนาดนี้แน่นอน พวกคุณพูดจาเหลวไหล!"
แต่กลุ่มยามไม่คิดจะโต้เถียงกับเธอต่อไปอีกแล้ว ยื่นมือตรงเข้าจะลากสองพี่น้องออกไปทันที
เซิ่งหน่วนในตอนนี้รับรู้ถึงจังหวะเวลาที่ตัวเองเข้ามาแทรกได้แล้ว: พ่อแม่ของร่างเดิมเสียชีวิตไปแล้ว สองพี่น้องกำลังเผชิญชะตากรรมที่จะถูกส่งไปยังเขตพักอาศัยรวมซึ่งสภาพแวดล้อมย่ำแย่
ร่างเดิมเพื่อให้สองพี่น้องได้อาศัยอยู่ในย่านที่พักอาศัยระดับสูงต่อไป จึงสมัครใจสมัครเข้างานแนวหน้าด้านการวิจัย
วินาทีถัดมา เซิ่งหน่วนก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว: "ฉันขอสมัครเข้ากลุ่มวิจัย... ฉันได้รับประกาศนียบัตรแล้ว เคยฝึกงานที่สถาบันวิจัยมาก่อน อีกทั้งพ่อแม่ของฉันก็เป็นนักวิจัยอาวุโส เสียชีวิตในหน้าที่ ตามระเบียบของสถาบัน ฉันมีสิทธิ์เข้ากลุ่มวิจัย"
เหล่ายามหยุดชะงักลง มองหน้ากัน