ทั้งคืน เซิ่งหน่วนรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นข้างกาย หลับได้หวานและลึกมาก
ตอนเช้า เธอได้ยินเสียงดังแผ่ว ๆ แว่วมาจากด้านนอก จึงลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วยืดเส้นยืดสายก่อนพลิกตัว... แต่เพียงขยับตัวนิดเดียว ก็ชนเข้ากับร่างหนึ่งข้าง ๆ
คือฉินเนี่ยที่มาเป็นเตาอุ่นให้
แต่ก่อนที่เธอจะได้สติ ท่ายืดเส้นก็แข็งค้างไปทันที สีหน้าเปลี่ยนไปต่อหน้า
เซิ่งหน่วนหันศีรษะกลับไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็สบเข้ากับสีหน้าบูดบึ้งสุดขีดของฉินเนี่ย... ดูท่าเขาก็เพิ่งตื่นเหมือนกัน ในแววตายังมีความง่วงที่ไม่จางหายไปหมด พร้อมกับความรังเกียจและการปฏิเสธอย่างเข้มข้น
เซิ่งหน่วนสบถเบา ๆ แล้วยกขาเตะเข้าไปทันที
ตั้งแต่เช้าเลยกระทำการเหมือนสัตว์ร้าย แล้วยังมามีหน้ารังเกียจเธออีกเหรอ?
แต่วินาทีถัดมา ขาที่เหวี่ยงออกไปก็ถูกจับไว้...
ฉินเนี่ยกำข้อเท้าที่เพรียวบางยิ่งกว่าข้อมือของตัวเองไว้ สีหน้าออกทางเขียวคล้ำ "เซิ่งหน่วน... อย่าทำเกินไปนัก"
เซิ่งหน่วนพูดไม่ออกเลย
นึกถึงสัมผัสที่เผลอไปโดนตอนพลิกตัวเมื่อครู่ แถมยังต้องเห็นท่าทางเหมือนถูกล่วงละเมิดของฉินเนี่ยที่ทำตัวเหมือนบริสุทธิ์เลอเปลื้อง เธอก็โกรธขึ้นมาทันที
"ใครเป็นสัตว์ร้ายอาละวาดปล่อยอารมณ์ไปทั่ว แล้วยังมามีหน้าว่าฉันเกินไป?"
หน้าขมับของฉินเนี่ยกระตุกไม่หยุด อยากฉีกผู้หญิงคนนี้เป็นแหล่งให้ขาด
ถ้าไม่ใช่เพราะพฤติกรรมอันลามกของเธอเมื่อคืน เขาจึงจะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร... ตอนนี้มาแสร้งทำเป็นเย็นชาบริสุทธิ์ต่อหน้าเขาอีกเหรอ?
นึกถึงขาเมื่อครู่ที่เกือบเตะโดนจุดอ่อนอันเปราะบางของเขา ฉินเนี่ยเรียบนิ่งพูดทีละคำ "ไร้ยางอาย!"