หน่วยแพทย์ของฐานเย่หลางไฟสว่างไสวทั้งอาคาร
ในห้องฉุกเฉิน เซิ่งเฟยหรานกำหมัดปากแน่นจับข้อมือผู้บาดเจ็บหนึ่งคนไว้
ผู้บาดเจ็บเป็นเด็กหนุ่ม ท้องถูกกรีดจนเละเป็นเลือดเนื้อ เซิ่งเฟยหรานอดกลั้นความรู้สึกอยากอาเจียนแล้วรักษาบาดแผลบนตัวเด็กหนุ่มจนหาย
เมื่อเด็กหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างงุนงงแล้วลุกนั่งจากเตียงผ่าตัด เซิ่งเฟยหรานก็ใบหน้าซีดขาวและเหงื่อท่วมศีรษะเต็มไปหมด
แต่เธอไม่ถือสาเลย กลับรู้สึกยินดีจนหัวใจเบิกบาน...ตอนนี้เธอก็เป็นนักวิวัฒนาการสายรักษาเสียแล้ว ไม่ใช่ผู้ลี้ภัยไร้ค่าที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากเป็นลูกมือในฝ่ายส่งกลับอีกต่อไป
การวิวัฒนาการในโลกนี้ไม่มีกฎเกณฑ์ใดจะวัดกันได้ อธิบายได้เพียงว่า สวรรค์ยังโปรดปรานเธออยู่
พอออกจากห้องฉุกเฉิน เซิ่งเฟยหรานก็เห็นชายทั้งตัวเปื้อนเลือดที่กำลังห่องเครียดคุยอยู่กับใครบางคน คนนั้นคือสิงอี้ เธอจึงหยุดยืนอยู่ตรงจุด
พอคุยจบ สิงอี้หันมาเห็นเซิ่งเฟยหรานจึงเดินเข้ามา "เฮาจื่อเป็นอย่างไรบ้าง"
เซิ่งเฟยหรานกำหมัดปากพึมพำเสียงอ่อนล้า "ไม่เป็นไรแล้ว หนูรักษาเขาหายเรียบร้อยแล้ว"
สิงอี้ถอนหายใจยาวแล้วพยักหน้า "ขอบใจที่ลำบาก"
เซิ่งเฟยหรานส่ายหน้าทันที "ไม่ลำบากเลย ตราบใดที่ได้ช่วยพี่สิ่ง ได้ช่วยเหล่านักรบเหล่านี้ หนูทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น"
สิงอี้ตอบรับแค่เสียงในลำคอแล้วไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินออกไป
เซิ่งเฟยหรานมองท่าทีไร้ความรู้สึกนั้นแล้วกำหมัดมือแน่นเล็กน้อย ก่อนจะปลอบใจตัวเองว่า...ไม่เป็นไร