ฉู่หลานมารับเซิ่งหน่วนไปซื้อหนังสือที่อำเภอ เวลาฉายหนังยังไม่ถึง แต่เขาก็อยากพบเธอเหลือเกิน ทว่าพอมาถึงสถานีอนามัยกับเป็นอันต้องรู้ว่าเซิ่งหน่วนไปรักษาคนไข้ที่หมู่บ้านข้างเคียงแล้ว แถมยังเห็นสมุนไพรที่มาตากแดดไว้ในลานบ้าน
ฟ้าเต็มไปด้วยเมฆหนา เห็นทีฝนกำลังจะกระหน่ำ เขาจึงช่วยเก็บสมุนไพรให้เสีย
เซิ่งหน่วนไม่อยู่ เขาก็หมดอารมณ์จะไปอำเภอ จึงเดินกลับไปยังที่พักปัญญาชนหนุ่มสาว
เพิ่งก้าวเข้าห้องพัก ก็เห็นเพื่อนร่วมห้องอย่างโจวเฟิงนั่งพิงเตียงอ่านนิตยสารเล่มนั้นอยู่ พอเห็นฉู่หลานเดินเข้ามา โจวเฟิงก็สะดุ้งหุบนิตยสารลงทันที พอเห็นว่าเป็นฉู่หลานจึงคลายใจแล้วหยิบออกมาอีกครั้ง พร้อมยิ้มแห้งถามว่า "จริง ๆ จะไม่ดูเหรอ"
สีหน้าของฉู่หลานตึงขึ้นเล็กน้อย เขาเม้นสายตาหนี "ไม่ต้อง"
เห็นดวงตาแดงก่ำรูขุมตาร่องลึกของโจวเฟิงแล้ว ฉู่หลานเผลอเอ่ยปาก "เอาให้น้อยลงบ้างก็ดี ดูซิ ตัวเองมันกลายเป็นอะไรแล้ว"
โจวเฟิงยิ้มแห้ง "เฮ้ย ไม่รู้หรือไง อดใจไม่ได้จริง ๆ มันเสียวชะมัด...ลองดูสักครั้งเถอะ แล้วจะรู้ว่าชาติที่แล้วเราเป็นคนโง่เขลาที่สุด"
นึกถึงภาพที่เห็นโดยไม่ทันตั้งตัวคืนนั้น ฉู่หลานรู้สึกใบหูร้อนวูบวาบ เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองแล้วเริ่มจดบทเรียน
สักพัก โจวเฟิงลุกขึ้น "อีกไม่นานจะประชุม เขาให้ฉันไปยกโต๊ะเก้าอี้ เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ"
พอก้าวออกไป เขาก็ยิ้มแห้งวางนิตยสารเล่มนั้นลงบนเตียงของฉู่หลาน จงใจเปิดออกที่หน้าที่จัดจ้านแสบสันต์ที่สุด แล้วรืดผ้าห่มมาปิด
ระหว่างเดินออกไป โจวเฟิงก็เบิกบานในท่าทางลามกเล็ก ๆ ในใจ
เมื่อไหร่ที่ท่านอัจฉริยะผู้รักความสะอาดอย่างฉู่หลานยกผ้าห่มขึ้นมาเจอภาพประกอบใบนั้น เขาไม่เชื่อหรอกว่าฉู่หลานจะอดดูไม่ได้
ผู้ชายทั้งหลาย ใครเข้าใจใครดีกว่ากันเล่า!
ฉู่หลานไม่ทันสังเกตเล่ห์เหลี่ยมของโจวเฟิง จดบทเรียนไปสักพักใจจึงสงบลง ณ ตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเคาะ