หญิงที่เปลือยเปล่าเต็มตัวไปด้วยคราบสกปรกกระโดดออกจากคอหมูแล้วพุ่งวิ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างคลุ้มคลั่ง พร้อมกับเสียงร้องของคุณยายเยี่ยนที่ตะโกนว่า "หมูหนีแล้ว" เพื่อนบ้านซ้ายขวาที่เงียบงันราวกับตายทั้งเป็นต่างเปิดประตูออกมาทีละบ้าน ร่างของผู้คนหลายเงาวิ่งออกมา
ล้วนเป็นชายร่างแกร่งทั้งนั้น พวกเขาถือไม้เท้าและของใช้เป็นอาวุธตะโกนด่าว่าพร้อมไล่ตามหญิงคลุ้มคลั่งคนนั้นไป
คุณจงรีบเอ่ย: "เราไปตามดูกัน"
คณะทั้งหมดรีบวิ่งตามไป ขณะที่เซิ่งหน่วนเพิ่งจะเอ่ยอะไร เซี่ยหลานก็ปล่อยมือเธอแล้วเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ
เฉินเฉินเดินมาข้าง ๆ เธอด้วยสายตาเปี่ยมห่วงใย: "พี่เซิ่ง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
เซิ่งหน่วนส่ายหัว: "ฉันไม่เป็นไร ไปกันเถอะ เราก็ไปดูกันบ้าง"
คณะทั้งหมดไล่ตามชาวบ้านกลุ่มหน้าไปจนถึงวัดร้างนอกหมู่บ้าน ตอนที่พวกเขาวิ่งมาถึงหน้าวัดร้างก็เห็นหญิงเปลือยเปล่าคนนั้นถูกผู้ชายทั้งหลายลากออกมาจากในวัด แถมไม่มีใครแม้แต่จะหาเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งให้เธอสวม
หญิงถูกลากไปเซ่อซ่าอย่างฝืด ๆ เดินไปก็หัวเราะคลั่งไป "เหมยจื่อกลับมาแล้ว ฮิฮิ... พวกแกต้องตายทุกคน! ต้องตาย!"
"ฮิฮิ เหมยจื่อกลับมาแล้ว..."
ใบหน้าของชายเหล่านั้นดูน่ากลัวมาก คนหนึ่งฟาดตบหน้าหญิงคนนั้นเต็มแรง: "เงียบซะทีเดี๋ยวฉันจะฆ่าแก!"
หญิงโดนตบจนครึ่งหน้าบวมขึ้นทันที ปากคายฟันหลุดออกมาหนึ่งซี่
คณะของเซิ่งหน่วนยืนอยู่ริมทาง รอจนคณะนั้นเดินจากไป ทุกคนสบตากัน แล้วจึงเดินเข้าไปในวัดร้าง
เซิ่งหน่วนวิ่งตามไปสองสามก้าวจนมาถึงข้างเซี่ยหลาน เอ่ยเบา ๆ: "พี่เหยียนเชิน"