ฉินเนี่ยได้กินอาหารค่ำที่ฟูมฟายจนดูเหลือเชื่อ แล้วก็ถูกเรียกไปตัดแต่งสวน
เขาหน้าเฉยเอากรรไกรตัดดอกไม้ไปโกนยอดไม้มะฮวงหลวงที่เซิ่งหน่วนชอบที่สุดจนกลายเป็นหัวล้าน จากนั้นก็หันไปทำลายจุดอื่นต่อ
ระหว่างที่มือไม่ได้หยุด ก็รู้สึกได้ถึงความร้อนวิ่งพล่านขึ้นที่แขน
ขมวดคิ้วมองไป เห็นแผลที่เลือดหยุดแล้วไหลออกมาอีกครั้ง... เพียงแค่เหลือบมองหนึ่งครั้งเขาก็ชำเลืองสายตากลับ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
ตั้งแต่เล็กจนโตถูกกระทบกระเทือนมาจนชิน แผลเล็ก ๆ แค่นี้สำหรับเขาไม่ใช่เรื่องอะไร
พอถึงตอนกลางคืนเขากำลังจะไปอาบน้ำเย็นตามความเคยชินแล้วกลับเข้าห้อง ผลกลับเจอเสี่ยวเถาสาวสนิทของเซิ่งหน่วนเดินเข้ามา
"คุณชายใหม่ คุณหนูเชิญคุณชายไปหาที่ฝั่งของเธอ"
ปากเรียกคุณชายใหม่ แต่ดวงตาของเสี่ยวเถากลับเต็มไปด้วยความระแวงและไม่พอใจ
ฟ้ามืดขนาดนี้ คุณหนูเรียกคนแบบนี้ไปหา ไม่ใช่จะให้ค้างคืน... เขามันสมน้ำหน้าหรือไง?
แต่เสี่ยวเถาก็รู้ดีถึงสภาพร่างกายของคุณหนู รู้ว่าแบบนี้เธอจะได้สบายตัวขึ้นมาก จึงได้แต่กล้ำน้ำตาเอาไว้ในท้อง
คุณหนูที่น่าสงสารของเธอ ดอกไม้สวยแท้ ๆ ปักลงโคลน!
ได้ยินว่าเซิ่งหน่วนเรียกเขาไป คิ้วของฉินเนี่ยขมวดทันที ไม่สนใจเสี่ยวเถา เดินนำไปเองตรง ๆ แล้วเข้าไปยังตึกห้องสองทันที
มาถึงหน้าห้องของเซิ่งหน่วน เขาเปิดประตูเข้าไปเลย
เซิ่งหน่วนเพิ่งสวมชุดนอนทับตัว ตกใจสะดุ้ง หน้าเต็มไปด้วยความขัดใจ: "คุณไม่รู้จักเคาะประตูหรือไง?"
เธอรู้ว่าฉินเนี่ยตั้งใจ
และฉินเนี่ยก็ตั้งใจจริง ๆ ...เห็นท่าทางของเซิ่งหน่วน เขาหน้าเฉยเลิกคิ้วแล้วหันจะเดินออก เซิ่งหน่วนรีบเรียกไว้: "หยุดนะ"