ไม่ใช่ว่าพระเอกไม่ดี แต่ตัวร้ายคุ้มค่ากว่า

ตอนที่ 687 ผีเสื้อขาวแห่งยุคหายนะ 050

9 นาที· 2.2K คำ

ท่ามกลางทุ่งรกร้างกว้างใหญ่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของการสังหาร อากาศราวกับกลายเป็นหมอกเลือดข้นคลั่ก ฝูงหมาป่ากลายพันธุ์และเหล่านักวิวัฒนาการต่างร่วมมือกันต่อสู้กับกลุ่มซอมบี้กลายพันธุ์...

นักวิวัฒนาการสายธาตุดินคนหนึ่งดันซอมบี้ลงไปในหลุม หมาป่ายักษ์ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่จนซอมบี้กลายพันธุ์ล้มคว่ำลงไป

แต่เพิ่งจะกัดขาดคอซอมบี้ได้ หมาป่ายักษ์ก็ถูกซอมบี้อีกตัวฉวยคว้าเข้าไว้ ฉีกขาหลังขาดแล้วโยนทิ้งไปข้าง ๆ ...

เมื่อสงครามมาถึงช่วงท้าย ก็เหลือเพียงการฆ่าฟันอันดิบเถื่อนและเลือดเท่านั้น

เซิ่งหน่วนบังคับเถาวัลย์นับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมตีราชาซอมบี้ ดวงตาสีเลือดของราชาซอมบี้มองเธอ แล้วโบกมือฉีกขาดเถาวัลย์เป็นหว่างใหญ่

เทียบกับซอมบี้กลายพันธุ์เหล่านั้น พลังของราชาซอมบี้ก้าวขึ้นอีกขั้น...

เซิ่งหน่วนพยายามจะสะกดจิตราชาซอมบี้ แต่พอปะทะดวงตาสีเลือดนั้น ศีรษะของเธอก็ปวดแทงขึ้นมาทันที สะกดจิตไม่ได้

วินาทีถัดมา เธอชูมือขึ้นอย่างรวดเร็ว เรียกเศษกระสุนปืนใหญ่ที่กระจัดกระจายเต็มพื้นขึ้นมา... แล้วเหวี่ยงไปข้างหน้าอย่างกระหน่ำ เศษเหล็กเหล่านั้นพุ่งเข้าหาราชาซอมบี้เหมือนฝนกระสุน

สิงอี้บังคับใบมีดลมนับไม่ถ้วนไล่ตามมาติด ๆ พุ่งตรงเข้าโจมตีคอราชาซอมบี้

ฝ่ายฉื่อเยี่ยนใช้พลังจิตกดขังราชาซอมบี้ไว้ชั่วขณะจนไม่อาจขัดขืน...

วินาทีถัดมา ร่างราชาซอมบี้เต็มไปด้วยบาดแผลแน่นขนัด นักวิวัฒนาการสายน้ำหลายคนรีบฉวยโอกาสดูดเลือดของมันออก

แต่พอดีเวลานั้นเอง ราชาซอมบี้เงยหน้าขึ้นคำรามลั่นฟ้า... แล้วทุกคนก็เห็นเม็ดพลอยสีเลือดลอยขึ้นมาช้า ๆ จากในปากของมัน

วินาทีที่เม็ดพลอยสีเลือดปรากฏตัว ซอมบี้กลายพันธุ์รอบ ๆ ก็บ้าคลั่งเข้าสู่ภาวะอาละวาด... ฝ่ายมนุษย์ที่ต้านทานได้อย่างฝืดเคืองอยู่แล้วก็แตกพ่ายยับเยินในทันที

ฝ่ายบริการลูกค้าพูดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ "เจ้าของร่าง ดูท่าจะชนะไม่ได้แล้ว การเปลี่ยนเส้นทางของโลกหนึ่งใบไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะ"

เซิ่งหน่วนพุ่งถอยหลบการโจมตีของซอมบี้อาละวาดสองตัว มองรอบ ๆ ไปยังผู้คนที่เลอะเทอะไปด้วยเลือดแต่ยังคงสู้ต่อ แล้วก็บังเอิญเหลือบเห็นเอ้อร์เลิ่งจื่อ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป