เซิ่งหน่วนเดินออกมาจากห้องคัดตัวนักแสดง ก็เห็นเหเวินเซียวพิงอยู่ที่ขอบหน้าต่างด้านข้าง สีหน้าเหม่งลั้ง
ชายหนุ่มแห่งตระกูลเวินย่อมมีวิธีที่จะเข้ามาได้ ไม่กี่นาทีก่อนเขายืนมองการคัดตัวของเซิ่งหน่วนกับกู้เจียวอยู่ที่หน้าต่างพอดี
แม้เมื่อครู่จะไม่ได้แต่งหน้าทำผม แต่แววตา หางคิ้ว และทุกการเคลื่อนไหวของเซิ่งหน่วน เขาแม้ไม่รู้บทก็ยังมองออกว่าบทที่เธอรับมาคือตัวปีศาจ
มีร่างของมนุษย์แต่ยังฝังสัญชาตญาณป่าเถื่อนของสัตว์ ผสมผสานความไร้เดียงสากับความโหดเหี้ยมได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เหเวินเซียวทั้งตัวตะลึงงัน มองเซิ่งหน่วนอย่างขำๆ ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ "ยังมีฝีมืออีกเท่าไหร่ที่ฉันไม่รู้เนี่ย ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เคยเห็นเธอโชว์สักครึ่ง"
เซิ่งหน่วนแลบลิ้น "ยิ่งรู้มากยิ่งดี นี่ก็ได้ใช้แล้วนี่นา"
เหเวินเซียวหัวเราะ "เอาน่า เธอไม่มีธุระอะไรแล้วใช่ไหม ไปหาจ้าวหลินด้วยกันสิ ไปกันเถอะ"
เสียงเหเวินเซียวเพิ่งจบ ก็รู้สึกได้ว่ามือที่กู้เจียวจับอยู่กระชับแน่นขึ้น
เขาสะดุ้งเฮือก ก้มลงมอง "เจียวเจียวเป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"
กู้เจียวฝืนยิ้ม "ไม่มีอะไร"
เซิ่งหน่วนเหลือบมองกู้เจียวหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ย "พวกเธอไปก่อนเถอะ ฉันยังมีเรื่องอยู่ เสร็จแล้วจะตามไปเอง"
เหเวินเซียวขมวดคิ้ว "เธอยังมีธุระอะไรอีก"
เซิ่งหน่วนอดรำคาญไม่ได้ "แนะนำให้อย่าถามดีกว่า ไปละ"
เธอโบกมือลาเหเวินเซียว สะพายกระเป๋าแล้วหันหลังเดินจากไปเอง
ชั่วขณะนั้นเอง เหเวินเซียวก็รู้สึกว่ามือของกู้เจียวที่จับอยู่หลวมลง... แต่ในเวลาเดียวกัน ภาพแผ่นหลังของเซิ่งหน่วนที่เดินจากไปคนเดียว กลับทำให้ในใจเขารู้สึกแปลก ๆ ไม่สบายใจขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก
ด้านข้าง กู้เจียวเอ่ยขึ้นเสียงนุ่ม "ไปกันเถอะ ไปก่อน อย่าให้เขาต้องรอนาน"
เหเวินเซียวได้สติ ตอบเสียงต่ำ "จ๊ะ"
ไม่นานนักรถพอร์ชวิ่งเข้าจอดที่ลานจอดรถของคลับแห่งหนึ่ง เหเวินเซียวพากู้เจียวขึ้นชั้นบนเข้าไปในห้องส่วนตัว