เงาบนเทวรูปภูเขาเลือนหายไป เซิ่งหน่วนหันไปถามซูไป๋: "เธอเห็นไหม?"
ซูไป๋กระพริบตา: "เห็นอะไร?"
เซิ่งหน่วนเอาเงาที่เพิ่งเห็นบนเทวรูปภูเขาเล่าให้เขาฟัง: "หน้าตาหล่อเหลา แต่ดูน่ากลัวและชวนขนลุก..."
ยังไม่ทันพูดจบ ซูไป๋ก็คว้ามือเธอไปบีบเบาๆ: "พี่คิดว่าเขาหล่อเหรอ? หล่อกว่าฉันเหรอ?"
เซิ่งหน่วนพูดไม่ออก แล้วเอ่ยอย่างจนใจ: "นี่มันประเด็นเหรอ?"
แต่ซูไป๋จ้องเธอด้วยท่าทีราวกับจะบอกว่า "นี่แหละคือประเด็น"
เซิ่งหน่วนขำไม่ออก ร้องไห้ไม่ไหว เลยไม่เถียงเขาต่อ แต่หันไปมองยายแก่ที่อยู่ข้างๆ
"ขอชีวิตข้า ขอชีวิตข้า..."
ยายแก่คนที่เมื่อครู่ยังมีแววตาอำมหิตถือตุ๊กตากระดาษเรียกวิญญาณของนาง ตอนนี้กลับคุกเข่าลงบนพื้นตัวสั่นไม่หยุด
"ขอชีวิตข้า ขอชีวิตข้า"
เซิ่งหน่วนหยุดครู่หนึ่ง แล้วเดินไปข้างหน้าหญิงชรา: "เฮ้อ เทพเขาดูจะโกรธแล้ว ใครใช้ให้แกทำตุ๊กตากระดาษคุณภาพแย่แบบนั้นมาบังตาให้ท่านไม่พอใจ"
หญิงชราสะดุ้งสุดตัว รีบสวดขอขมายิ่งขึ้น
"ฉันบอกแกนะ ตอนนี้แกไม่ควรขอขมา แต่ควรแสดงความประพฤติดี ให้เทพเขาเห็นความตั้งใจและความจริงใจที่แกจะกลับตัว เช่น ทำความสะอาดวัดให้ท่าน... มาก๊อก ฉันจะเล่าให้ฟังละเอียดๆ..."
ในเวลาเดียวกัน ห้องอีกห้องหนึ่ง มี่เหยาและเหลียนเหอสีหน้าเคร่งเครียดกำลังค้นหาสิ่งของไปทั่วห้อง มือของมี่เหยาสั่นตลอดเวลา พยายามไม่มองเชือกที่ห้อยจากคานด้านหลัง
ตอนที่เพิ่งเข้ามา นางเห็นชัดๆ ผ่านช่องประตูว่ามีคนถูกแขวนอยู่บนเชือก หน้าซีดเผือด ลิ้นห้อยยาวออกมา แต่แค่กะพริบตาก็มองไม่เห็นแล้ว