เนิ่นนานต่อมา จนเมื่อเซิ่งหน่วนเก็บตัวใหม่แต่งหน้าใหม่ ตามเวินเยี่ยนออกมาด้านนอก งานเลี้ยงข้างนอกเริ่มไปแล้ว
เวินเยี่ยนพาเธอเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาดูไม่เห็นใคร แต่เพียงชั่วครู่ ก็มีคนเดินเข้ามาหาพวกเขาทันที
“คุณเวิน สวัสดีครับ สวัสดีครับ”
“ไม่เจอกันนานนะคุณเวิน อ้อ ทางข้างๆ คุณเวินนี่...”
เวินเยี่ยนเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล “นี่คือคู่หมั้นของผม เซิ่งหน่วน”
“อ๋อ ที่แท้ก็คือคู่หมั้น ขอแสดงความยินดีด้วยครับ...”
ตอนแรกคนพวกนั้นคิดว่าเวินเยี่ยนพกแค่เพื่อนสาวข้างกาย เพราะในโอกาสแบบนี้ การพาเพื่อนสาวมาด้วยก็ปกติ ทว่าคนข้างกายเวินเยี่ยนไม่เคยมีผู้หญิงมาก่อน ผู้คนจึงประหลาดใจเป็นพิเศษ
แต่ไม่คิดว่า เวินเยี่ยนเอ่ยปากแล้วก็ประกาศว่าเป็นคู่หมั้นเลยทีเดียว
น้ำหนักของคู่หมั้นกับเพื่อนสาวย่อมแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ชั่วขณะ คนที่เหมือนไม่ได้มองเห็นเซิ่งหน่วนอยู่ก่อนแล้ว ต่างพากันแสดงความอบอุ่นกับเธอทันที
เซิ่งหน่วนเองก็ยังมึนงงอยู่เล็กน้อย เมื่อไหร่ที่เธอกลายเป็นคู่หมั้นของเขาล่ะ?
ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงเอาแต่ใจแบบนี้ ไม่ขอความเห็นจากเธอก่อนเลยหรือไง?
ฝ่ายบริการลูกค้าส่งเสียงจุ๊ปาก “แผนลึกล้ำ เจ้าเล่ห์แสนกล ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด...”
เซิ่งหน่วนขำออกมา “เขาก็ไม่ได้แก่อะไรขนาดนั้นหนิ?”
ฝ่ายบริการลูกค้าถอนหายใจ “ได้ ฉันรู้ท่าทีของคุณแล้ว”
เซิ่งหน่วน: ...
เวินเยี่ยนทักทายก็แค่ยกแก้วเบาๆ ไม่ได้มีแผนที่จะหยุดอยู่ คู่สนทนาต่างก็รู้จักกาลเทศะ เอ่ยทักทายกันสั้นๆ ตามมารยาทแล้วก็จากไป
ตอนนั้นเอง ชายชุดสูทลายดอกผมหวีไปด้านหลัง เดินเข้ามา “คุณเวิน ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับ”