พอซื้อของกินกลับมา เบื้องล่างก็ไม่เห็นใครแล้ว เซิ่งหน่วนได้ทราบจากฝ่ายบริการลูกค้าว่าสวี่ซุ่ยเอี๋ยนได้ติดต่อพ่อบ้านของคอนโดมา แจ้งเรื่องการขว้างของจากที่สูงลงมาและเรื่องที่แจ้งความไปแล้ว จากนั้นจึงเปลี่ยนให้พ่อบ้านเป็นคนรอตำรวจ
กลับถึงห้อง เซิ่งหน่วนจัดการกินอะไรง่าย ๆ สักหน่อย แล้วนาฬิกาปลุกก็ดังขึ้น ใกล้เวลาไลฟ์ของร่างต้นฉบับแล้ว
ช่วงนี้ร่างต้นฉบับรับงานโปรโมตสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง ทั้งภาพยนต์โฆษณาชุดโบราณและแฟชั่นชุดใหญ่ก็กระแสแรงมาก ตามสัญญา เธอยังต้องไลฟ์โปรโมตสถานที่นั้นอีกหนึ่งรอบ
แต่เพราะงานโปรโมตนี้แต่เดิมบริษัทท่องเที่ยวติดต่อกับอินฟลูคนอื่นที่ชื่อ "ปี่สุ่ย" ก่อน ต่อมาไม่รู้ทำไมกลับเปลี่ยนมาเป็นร่างต้นฉบับ ทำให้บนโลกออนไลน์มีบางเสียงพูดว่าร่างต้นฉบับใช้วิธีที่ไม่สมรรถีอะไรสักอย่างมาแย่งโอกาสนี้ไป
ด้วยเหตุนี้ เซิ่งหน่วนเตรียมตัวเสร็จเข้าห้องไลฟ์ได้ไม่นาน หน้าจอก็เต็มไปด้วยความเห็นที่เต็มไปด้วยความประสงค์ร้าย
"ปากกว้างขนาดนี้ ไม่แปลกใจที่หน้าตากินไม่สวย"
"หน้าตาแบบนี้ ยังกล้าไปแย่งของปี่สุ่ย? ตอนปี่สุ่ยเล่นชุดฮันฟู ยังไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนเลย!"
"เอ่อ พูดตามตรง เซิ่งหน่วนหน้าตาดีกว่าปี่สุ่ยนะ"
"ดีก็ยังไง ถ่ายชุดโบราณออกมาไม่เหมาะไม่เข้าเรื่อง ยื่นปากยิ้มเหมือนกลัวคนไม่รู้ว่าหน้าเต็มไปด้วยศาสตร์แห่งมีดผ่าตัด!"
"เต้นก็ต่ำกว่าอีก เอาไว้เรียนรู้เยอะ ๆ นะ"
"จริง ๆ ไม่รู้ว่าแย่งงานจากเสี่ยวฉุ่ยมาได้ยังไง..."
"จะแย่งยังไงล่ะ ก็ถูก ๆ นี่ ขายถูก ๆ"
เซิ่งหน่วนแอบมองคอมเมนต์เหล่านั้น แล้วสวนกลับด้วยการแบนเงียบ ๆ หยุดสคริปต์โปรโมตแล้วยิ้มกึ่ง ๆ ว่า "งานครั้งนี้เป็นบริษัทท่องเที่ยวที่มาติดต่อฉันเอง ฉันขอบคุณที่ให้การยอมรับ ส่วนพวกที่ชอบพูดเลื่อนลอยและปากเปรอะคำหยาบน่ะ หูหนวกไม่เข้าใจภาษามนุษย์รึเปล่า?"
เธอไม่ให้ความอนุเคราะห์แม้แต่นิด: "พวกคุณไม่มีร่องรอยคลื่นสมองของมนุษย์ปกติเลยสักนิด สมองกับลำไส้ใหญ่โตเหมือนกัน บรรจุของเหมือนกันด้วยรึเปล่า? ไม่งั้นทำไมปากถึงได้พ่นขี้แทบไม่หยุด"
คำพูดของเธอจบลง แชทก็เงียบไปชั่วขณะ... ชั่วอึดใจถัดมาระเบิดกระจายทันที