ถูกฟันคอด้วยดาบหนึ่งที ชายคนนั้นเอามือกดคอจนส่งเสียงไม่ได้อีกแล้ว มีแต่กระตุกพร่าพรวดโดยจ้องตาค้างมองเซิ่งหน่วน
เด็กหญิงตัวเล็กรีบลุกขึ้นจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเช็ดน้ำตาทิ้งในคราวเดียว
"ไปที่หน้าต่างแล้วไต่ลงไปตามกิ่งไม้ ใต้ต้นไม้มีรถเอสยูวีสีดำจอดอยู่ ซ่อนอยู่ในรถแล้วอย่าออกมาเด็ดขาด"
เซิ่งหน่วนบอกเด็กหญิง: "ฉันจะไปช่วยเพื่อนของเธอ"
"ขอบคุณค่ะพี่สาว!"
เด็กหญิงที่เมื่อครู่ยังตกใจสุดขีดกลับฟื้นความสุขุมคล่องตัวขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว… ยุคหายนะมานานขนาดนี้ เด็กพวกนี้ไม่ใช่เด็กโง่เขลาที่ไม่รู้จักโลกเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
เด็กหญิงวิ่งไปที่หน้าต่างแล้วไต่ลงตามเถาวัลย์ที่พันไปถึงเตียง เซิ่งหน่วนส่งสัญญาณให้ฉื่อเยี่ยน แล้วทั้งคู่เดินหน้าต่อไป
เดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าวก็เห็นครูชายคนหนึ่งพาเด็กสี่คนกำลังคุกเข่าหมอบราบกับพื้นหลบการตามล่า เมื่อเห็นเซิ่งหน่วนกับฉือเยียน ครูชายสะดุ้งเฮือกแล้วรีบส่งสัญญาณบอกให้เซิ่งหน่วนหลบซ่อน
เซิ่งหน่วนหมุนตัวหลบไปหลังชั้นวางของ แวบเดียวถัดมา ชายหนุ่มร่างกำยำสองคนถือปืนวิ่งตามมา และไม่ช้าก็พบครูชายกับพวกเด็ก
"เฮ้ หนีสิ หนีต่อสิ…"
"อย่ายิง เลือดไหลออกมาเสียเปล่า แถมตายไปแล้วก็ไม่สดอีก"
"ใช่ วิ่งสิ อีกทีเมียจะฆ่าพวกแกตายทั้งหมด!"
ชายร่างกำยำทั้งสองหน้าตาโหดร้ายลากครูชายกับเด็ก ๆ ขึ้นมา แต่เพียงชั่วขณะนั้นเอง ทั้งคู่กลับรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ทั้งสองหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว เห็นว่าเมื่อไหร่ไม่รู้ ด้านหลังกลับถูกเถาวัลย์และกิ่งใบนานาชนิดปกคลุมแน่นไปหมด มีเถาวัลย์บางเส้นตั้งขึ้นมาราวกับมีชีวิต ตั้งตา "มอง" พวกเขาอยู่