ไม่นานนัก เสี่ยวเถาก็ซื้อยากลับมา พร้อมกับเตาถ่านและหม้อยา ไม่ต้องให้เซิ่งหน่วนสั่ง เสี่ยวเถาก็รู้หน้าที่ หยิบของไปต้มยาที่ด้านนอกอย่างมีไหวพริบ
ครู่หนึ่ง ประตูห้องเปิดจากด้านใน โต้วจื่อพาขันทีหนุ่มสองคนออกมา ก้มหน้าต่ำ หน้าร้อนผ่าว: "กราบทูลท่านหญิง รับใช้ฝ่าบาทองค์ที่สองอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว"
เซิ่งหน่วนรู้สึกแปลกๆ มองขันทีหนุ่มทั้งสามที่หน้าก็แดง อีกทั้งต่างก็เขินอาย จากนั้นก็ก้าวเข้าไปด้านใน
โต้วจื่อเอาเงินปลอบขันทีหนุ่มสองคนที่มาช่วย แล้วก็ย่อตัวลงข้างๆ เสี่ยวเถา ดูนางต้มยาเงียบๆ ไม่พูดอะไร
ครู่หนึ่ง เสี่ยวเถามองเขาอย่างระแวง: "เจ้ากินยาผิดหรืออย่างไร?"
โต้วจื่อหน้ายิ่งแดงขึ้น ส่ายหน้าไม่พูด
เสี่ยวเถามุมปากย่น: "ถ้าอย่างนั้นก็คงบ้าไปแล้ว"
โต้วจื่ออ้าปากจะพูดแต่ก็หยุดไป สุดท้ายทนไม่ไหว อุทานด้วยความเลื่อนลอย: "ฝ่าบาทองค์ที่สองนี่ ต้องเรียกว่ามีพรสวรรค์โดยกำเนิดจริงๆ"
เสี่ยวเถาไม่เข้าใจ มองโต้วจื่อที่เต็มไปด้วยความอิจฉา คิ้วขมวดมุ่น: "เจ้าพูดจาไร้สาระอะไรกันแน่?"
โต้วจื่อส่ายหน้า: "ไม่ต้องพูดก็ได้ เจ้าไม่เข้าใจหรอก..."
กลิ่นยาหอมยิ่งกระจายชัด เซิ่งหน่วนเข้าไปในตำหนักโยวเยว่ ก็เห็นสภาพของเยียนเจียงเสวียนดีขึ้นมากแล้ว
ขันทีหนุ่มเหล่านี้ชำนาญในการดูแลผู้คน เยียนเจียงเสวียนเปลี่ยนเป็นชุดชั้นในที่สะอาด ชุดเครื่องนอนบนเตียงก็เปลี่ยนใหม่ ถึงแม้จะยังซีดเผือด แต่ก็ไม่ดูโทรมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เมื่อเห็นนางเดินเข้ามาใกล้ สายตาเยียนเจียงเสวียนส่องประกายวูบหนึ่ง และในทันใดนั้นก็เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า: "การทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งนั้นข้าไม่เกี่ยวข้อง ข้าหญิงจะคิดหาทางถอนหมั้นด้วยวิธีนี้ ก็เสียแรงเปล่า"