หลังจากออกจากการคัดตัวนักแสดง เซิ่งหน่วนก็เดินทางกลับบ้านตระกูลกู้ทันที
ความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปงานเลี้ยงนักหนา ยิ่งไปก็เพราะในนั้นไม่ได้มีแต่เพื่อนแท้ๆ เสียหน สภาพของเธอตอนนี้ถ้าไปก็ต้องโดนใช้เป็นหัวข้อคุยกันแน่นอน
คนที่อยากเจอจะเจอเมื่อไรก็ได้ ไม่จำเป็นต้องไปให้ใครเอาไปเป็นที่พูดถึง
ตอนนี้เธอไม่มีเงินมาก แถมมีแต่จ่ายออกไม่มีเข้า ยังต้องเอาเงินไปทิปโจวลั่วเพื่อแต่งตัวเป็นป้ารวย ดังนั้นเซิ่งหน่วนจึงไม่นั่งรถแท็กซี่แต่นั่งรถไฟใต้ดินแทน ประหยัดค่าแท็กซี่ไปได้ 60 หยวน
แต่เพิ่งลงจากรถไฟใต้ดิน เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากกู่หรัน
กู่หรันบอกว่า พ่อกับแม่ต้องทำงานล่วงเวลาจนกลับไม่ได้ ส่วนตัวเขาเองก็ต้องยุ่งถึงดึก ให้เธอสั่งอาหารส่งกินเอง
เซิ่งหน่วนหน้าตกทั้งตัว
อาหารส่ง... ไม่อร่อยแถมแพงเวอร์!
ช่วงนั้นเอง เธอก็เหลือบเห็นตึกสองชั้นหลังเล็กไม่ไกล แล้วก็นึกขึ้นได้ทันทีถึงอาเล็กของเวินเซียว
ครั้งก่อนเขายังแวะรับเธอมาส่งด้วย นับว่าเป็นผู้ใหญ่ ผ่านหน้าประตูบ้านเข้าไปกล่าวขอบคุณสักคำก็สมควรแล้ว
เผอิญมาถึงแล้ว ก็ถึงเวลาอาหารพอดี งั้นก็แอบเก็บข้าวกินต่อเลยสิ
และเหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือ... ยังจะได้ลองดูสิว่าจะกอดต้นขาทองตัวนี้ไว้ได้หรือไม่
ทางขวามือเป็นร้านขายดอกไม้ หน้าร้านพอดีมีทานตะวันลดราคา 30 บาท 5 ดอก เซิ่งหน่วนไม่รอช้าซื้อทานตะวันมา 5 ดอก แล้วถือมันเดินไปยังตึกสองชั้นหลังนั้น
แค่ 30 บาท แม้จะเก็บข้าวไม่สำเร็จกอดต้นขาไม่ได้ก็ไม่ได้เสียหายมาก แถมทานตะวันก็น่ารักดี สดใสเต็มไปด้วยพลังบวก
เพิ่งเดินถึงหน้าลานบ้าน เซิ่งหน่วนก็เห็นพ่อบ้านลุงหมานกำลังถือสายยางล้างลานอยู่ พอเห็นเธอ ลุงหมานก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน "คุณเซิ่งมาแล้วสินะ"
เซิ่งหน่วนยิ้มแฉ่งถือทานตะวันเดินเข้าไป "ลุงหมานอย่าเรียกคุณเซิ่งนู่นคุณเซิ่งนี่สิ เรียกชื่อฉันก็พอ"
ลุงหมานยิ้มหวาน "ได้"