เซิ่งหน่วนหันตัวจากไป ยานเจียงหยงคลายมือออกจากน้องสาว องค์หญิงเก้าทรุดฮวบนั่งลงบนพื้น เงยหน้ามองพระพันปีด้วยขอบตาแดงก่ำ "พระอัยยิกา ทำไม ทำไมพวกท่านถึงทำกับพี่รองแบบนี้"
องค์หญิงเก้าเข้าใจไม่ได้เลย ครั้นแต่ก่อนฮ่องเต้พระบิดาทรงเห็นคุณค่าพี่รองมากมาย แล้วกลับบังเกิดล้างตระกูลฝ่ายนอกของพี่รองเสียฉับพลัน
ราตรีเดียว กุ้ยเฟย์ปลิดชีพตัวเอง พี่รองถูกถอดจากตำแหน่งรัชทายาท กระทั่งถูกพระบิดาสั่งให้ทุบขาจนหัก โทษเพียงข้อเดียวคือ อัครเสนาบดีซูคิดการณ์กบฏ
ท่านซูเป็นเพียงนักปราชญ์ผมขาวโพลน สมัยเด็กนางยังเคยเรียนหนังสือกับท่านอัครเสนาบดีซูอยู่หลายวัน คนแบบนั้น จะคิดการณ์กบฏได้อย่างไร
แล้วท่านมีหน่วยง้างหน่วยใดจะก่อการกบฏ
ยังมีพี่รองอีก พี่ทำผิดอะไรล่ะ พี่เพิ่งเดินทางกลับจากชายแดน ยังติดบาดแผลอยู่ทั้งตัว ก็ถูกกดลงที่หน้าพระที่นั่ง
กระทั่งพระมารดาของนางยังตักเตือนให้นางอยู่ห่าง ๆ จากพี่รอง
องค์หญิงเก้ามองพระพันปีด้วยดวงตาแช่มน้ำตา "นี่มันเพราะอะไรกันทั้งหมดเล่า"
พระพันปีถอดใจยืดยาว พระโอษฐ์ขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ทรงส่ายพระเศียร "เรื่องของเรื่อง เราอ่อนล้าแล้ว เจ้าสาม พาน้องสาวเจ้ากลับไปเถิด"
ไม่นานนัก องค์ชายสามก็นำองค์หญิงเก้าขอบตาแดงก่ำจากไป
ระหว่างเดินตามองค์ชายสามออกมา องค์หญิงเก้าขบฟันกรอด "ช่างร้ายกากนัก เธอยังกล้าหมายปองเจ้าอยู่อีก ถูกพระบิดาพระราชทานเสกสมรสก็กล้าโทษโกรธแต่พี่รอง พี่สาม เธอเป็นหญิงร้ายแบบนั้น เจ้ามองไม่เอาต่างหากถึงจะถูก"
ยานเจียงหยงถอดใจ "เจ้าเก้า เจ้าไม่ใช่เด็กหญิงแล้ว วาจาต้องคิดให้รอบคอบหน่อย"
องค์หญิงเก้าขบฟันแค้น "ป่าเถื่อน หยาบช้า แถมยังร้ายกากอีก ถ้าไม่ใช่เพราะพระบิดากับพระอัยยิกาเมตตาเธอ เราไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่!"