คณะทุกคนเห็นฝาโลงที่ขยับตุบไปมา ก่อนอื่นกรงเล็บสีฟ้าซีดก็ทะยานออกมาอย่างรวดเร็ว ตามด้วยแขนเสื้อสีแดง
อุณหภูมิรอบ ๆ ดิ่งลงจนเย็นเยียบราวน้ำแข็ง พร้อมกันนั้นกลิ่นคาวเลือดก็หอมขึ้นในอากาศจนแน่นหนา คนที่ยืนอยู่หน้าประตูถอยหลังไปอีกสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว พร้อมเตรียมพร้อมจะหนีเมื่อไหร่ก็ได้
จากนั้นพวกเขาก็เห็น "สิ่ง" ที่ไต่ออกจากโลง — ร่างที่แหลกลาญ หน้าอกขาดหายไปเกือบทั้งหมด มือข้างหนึ่งหลงเหลืออยู่ อีกข้างเหลือเพียงข้อมือ แผลที่ข้อมือดูราวกับถูกบางสิ่งฉีกกัดกิน
ทุกคนนึกถึงสุนัขตัวนั้นที่หอบมือที่ถูกตัดขาดไปพร้อมกัน
ภูตแต้มแดงคุกเข่าสี่ขา ท่าทางดูฝืดเฝื่อนเชยชะมัด แต่กลับรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ ชั่วเดียวก็มาถึงตัวหัวหน้าหมู่บ้าน
ขณะนั้น หัวหน้าหมู่บ้านที่เพิ่งจะด่าทออย่างต่อเนื่องก็พูดไม่ออกเสียที เพียงนอนแน่นิ่งบนพื้น เบิกตากว้างเต็มไปด้วยความสยอง มองภูตแต้มแดง ลำคอเบ่งเสียงครืดคราด
เซิ่งหน่วนยืนโอกาสนั้นหลบตัวเข้าหลังเซี่ยหลาน เซี่ยหลานไม่หันหลังกลับ แต่ยืดมือไปคว้ามือเธอไว้ ปลายนิ้วเรียวยาว ฝ่ามืออุ่น
ภูตแต้มแดงไต่ขึ้นไปบนตัวหัวหน้าหมู่บ้าน...เส้นผมของเธอยาวออกอย่างกะทันหัน ราวกับมีชีวิตขึ้นมา โอบรัดหัวหน้าหมู่บ้านไว้
หัวหน้าหมู่บ้านสู้ขัดอย่างสุดชีวิตแต่ก็หลุดพ้นไม่ได้ ไม่ช้าก็ถูกลากร่างเข้าไปในโลง
โลงสั่นคลอนรุนแรงอยู่ครู่ใหญ่ ต่อมาก็เป็นเสียงฉีก กัด และกลืนกิน ดังแทรกมาพร้อมกลิ่นคาวเลือดคลุ้ง
สีหน้าของทุกคนในคณะชั่งไม่สู้ดีนัก
ชั่วอันสั้น มีเชือกหนึ่งมัดที่พันเปื้อนเลือดถูกขว้างออกมาจากโลง
มันคือเชือกเส้นนั้นที่เหมยจื่อใช้แขวนคอตัวเอง...
เสียงหวลเหงาเย็นเยียบดังขึ้น เอ่ยชื่อออกมาติดกันสิบสี่ห้าชื่อ: "ใช้เชือกเส้นนี้ พาพวกมันมาให้ครบทุกคน ไม่งั้นคืนนี้พวกเธอทุกคนต้องตาย!"