อีกด้านหนึ่ง เซิ่งหน่วนกลับมาที่กองถ่ายแล้วรีบลงมือแต่งหน้าทำผมอย่างเร่งรีบ แล้วถ่ายทำฉากของเธอ พอบทของเธอหมดทั้งหมดก็เกือบสี่โมงเย็นแล้ว
ซุนหยิงเรียกเธอไปรับครีมบำรุงผิว ซูเจียเหรินนางเอกสองคนนั้นก็อยู่ที่นั่นด้วย ไม่นานหลังเซิ่งหน่วนไปถึง เวินหานที่ถ่ายเสร็จก็เดินมาสมทบ
คนทั้งหลายนั่งรวมกันดูการถ่ายทำฝั่งนั้นไปพลาง ๆ คุยเล่นไปเรื่อยเปื่อย ช่วงนั้นเอง ผู้ช่วยของกู้เจียวอย่างเสี่ยวจูก็ถือกาแฟกองใหญ่เดินมา
“ทักทายคุณครูทุกท่านค่ะ ฝ่ายเรา เจียวเจียวขอขอบคุณคุณครูทุกท่านที่ดูแลเธอ จึงเลี้ยงกาแฟคุณครู……เธอไปชำระเงินอยู่ข้างหลัง อีกไม่นานก็มาถึงค่ะ”
ในวงการกองถ่าย การเลี้ยงกาแฟอะไรแบบนี้เป็นเรื่องปกติ ซุนหยิงกับคนอื่นก็ให้เกียรติ ยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณ ส่วนเสี่ยวจูก็เดินส่งทีละคนด้วยสองมือ
ไม่ใช่แค่ซุนหยิงกับเวินหาน แม้แต่ผู้ช่วยของพวกเขาก็มีส่วนด้วย
แต่แล้วทุกคนก็พร้อมกันจับได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ……เสี่ยวจูส่งกาแฟครบทุกมือ เมื่อถึงคนสุดท้าย เซิ่งหน่วนกลับไม่มี
เสี่ยวจูราวกับเพิ่งรู้ตัว ตบศีรษะตัวเองเสียงดัง “ซื้อขาดไปแล้ว ขอโทษด้วย ๆ คุณครูเซิ่งรอสักครู่นะคะ ฉันไปซื้อเพิ่มให้”
เวินหานขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ย “ไม่ต้องหรอก ดื่มของฉันเลย ฉันดื่มกาแฟแล้วนอนไม่หลับ”
ซุนหยิงกับซูเจียเหรินสบตากัน ยังไม่แน่ใจว่าผู้ช่วยคนนี้แก้งานไม่เสร็จจริง ๆ หรือว่า……มีเหตุผลอื่นแอบแฝง
กาแฟหนึ่งแก้วไม่ใช่เรื่องอะไร แต่ทุกคนรวมถึงผู้ช่วยก็มีกัน กลับขาดแค่แก้วของเซิ่งหน่วนเพียงผู้เดียว ย่อมทำให้รู้สึกแปลก ๆ ไม่น้อย
เห็นเวินหานยื่นแก้วของตัวเองให้ ซุนหยิงกับซูเจียเหรินก็ไม่พูดอะไรต่อ
แต่ครานี้ พวกเธอกลับได้ยินเซิ่งหน่วนยิ้มแล้วเอ่ย “ไม่ต้องหรอก ฉันก็ไม่ค่อยดื่มกาแฟ”
มือของเวินหานหยุดค้าง เขาในที่สุดก็จับได้ว่ามีบางอย่างไม่ใช่
เสี่ยวจูตกใจจนแทบร้อน “คุณครูเซิ่ง ฉันขอโทษจริง ๆ ค่ะ ขอโทษจริง ๆ เป็นความซุ่มซ่ามของฉันเองที่ทำงานไม่ดี รบกวนอย่าเอามาใส่ใจนะคะ ฉันไปซื้อใหม่ตอนนี้เลย”