ร้านเครื่องรางตั้งอยู่บนถนนเสวยหยวน ถนนสายของร้านขายโบราณวัตถุและภาพวาดพู่กัน ตลอดแนวถนนเต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ ผู้คนไปมาครึกครื้น
ร้านเครื่องรางของตระกูลเซิ่งตำแหน่งไม่เลว ป้ายไม้แดงหน้าร้านจารึกตัวอักษรใหญ่สามตัว เลาหาลันอัน — ชื่อธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ
เซิ่งหน่วนพยุงตัวเสี่ยวฉินจื่อเดินเข้าไป เพิ่งก้าวเท้าเข้าประตูก็เห็นชั้นวางของระเกะระกะ
พนักงานร้านนั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะไม้ลี้ฮวา หูฟังติดหนังเล่น กรุบเมล็ดแตงโมไปด้วย
ได้ยินเสียงคนเข้ามา พนักงานไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ "ดูตามสบายนะ"
เซิ่งหน่วนมองของบนชั้นไม้ที่จับฝุ่นจับกรังและเปลือกเมล็ดแตงโมเกลื่อนพื้น นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วหันไปบอกองครักษ์ที่แอบมาทำหน้าที่คนขับรถ "ไล่เธอออกไปให้ฉัน"
พนักงานสะดุ้งเฮือก หันกลับมาจึงรู้ตัวว่าไม่ธรรมดา "คุณ... คุณเป็นใคร"
ไม่นานนัก พนักงานคนนั้นก็รับค่าจ้างม้วนเสื่อเก็บของเดินจากไป... เสี่ยวเถาเก่งไม่เบา ด้วยความช่วยเหลือขององครักษ์ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เก็บกวาดร้านจนเปลี่ยนโฉมใหม่หมดจด แล้วอุ้มโทรศัพท์ไปลงประกาศรับสมัครพนักงาน
เซิ่งหน่วนนั่งข้างโต๊ะไม้ลี้ฮวาตรวจบัญชี... จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรให้ตรวจ เพราะแทบไม่มีธุรกิจเลย
ฉินเนี่ยนั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองของในร้าน แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก
ช่วงเวลานั้นเอง ก็มีลูกค้าเดินเข้ามา
เป็นหนุ่มสองคน ท่าทางน่าจะเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยแถวนั้น เห็นได้ชัดว่าเดินเข้ามาแบบไม่ได้ตั้งใจ คนหนึ่งหน้าซีดเต็มไปด้วยความทุกข์ร้อน
เพื่อนข้าง ๆ ปลอบเขา "เอาน่า อย่าคิดมากสิ มันแค่รูปนางจิ้งจอกเซียนไว้ดูดโชครัก จะมีพลังคุณไสยอะไรกันเล่า ถ้ามันจริงจังขนาดมาหลอกหลอนคน ให้มันมาหลอกฉันสิ ฉันการันตีเลยว่าจะเปลี่ยนฝันร้ายให้กลายเป็นฝันหวาน"
หนุ่มหน้าซีดนั้นเค้นคอ "ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่าไม่ค่อยทุเรศ"
เมื่อวันก่อนเขาสั่งซื้อของตกแต่งเป็นรูปนางจิ้งจอกเซียนที่ว่ากันว่าดูดโชครักมาทางออนไลน์ ตั้งแต่นั้นมาก็เริ่มฝันร้าย ตอนเช้าล้างหน้า เขาเห็นจากในกระจกว่ารูปนางจิ้งจอกนั่นยิ้มให้เขาเองเลย