ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตรกร้างราวกับถูกพายุพัดผ่าน พื้นดินเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งคล้ำๆ บางชั้นวางล้มคว่ำอยู่กับพื้น จินตนาการถึงความโกลาหลในวันแรกได้อย่างไม่ยาก
ผ่านมานานขนาดนี้ ที่นี่คงถูกคนไม่รู้กี่กลุ่มเข้ามาปล้นสะดม แต่นอกจากจะเป็นกลุ่มใหญ่ที่มาขนของกันโดยเฉพาะ ของในซูเปอร์มาร์เก็ตก็น่าจะยังเหลืออยู่บ้าง
ชั้นหนึ่งเน้นของใช้ในชีวิตประจำวัน เซิ่งหน่วนพาฉือเหยียนขึ้นไปชั้นสอง
ก่อนขึ้นบันได แวะหยิบกระเป๋าใบใหญ่สองใบจากแผงขายกระเป๋าที่หัวบันได ฉือเหยียนเห็นอย่างนั้นก็ทำตาม เลือกหยิบสองใบที่ใหญ่ที่สุดติดตัวไปด้วย
ชั้นสองคือโซนอาหารและของสด
ของสดไม่ต้องฝัน ส่วนโซนอาหารก็โกลาหลไม่ต่างกัน
ฝ่ายบริการลูกค้ายืนยันแล้วว่าตอนนี้ไม่มีซอมบี้ในซูเปอร์มาร์เก็ต เซิ่งหน่วนจึงเร่งจังหวะมุ่งหน้าไปข้างหน้า ดึงชั้นวางที่ล้มคว่ำขึ้นมา แล้วกับฉือเหยียนร่วมกันยัดของที่กินได้ทั้งบนชั้นวางและบนพื้นลงกระเป๋าแบบไม่เลือกหน้า
ขนมปังก้อน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ของแห้ง ต่อให้เป็นอะไรที่กินได้ก็ไม่เลือก จะหมดอายุหรือไม่ก็ไม่มีเวลาสนใจ… ยุคหายนะผ่านมาหลายปี โอกาสที่ของจะหมดอายุก็สูงอยู่แล้ว แต่ยังไงก็ดีกว่าหิวท้อง
เจอลูกอมหรือขนมอะไรก็แอบยัดใส่ตามไปด้วย
ไม่ช้า กระเป๋าใบใหญ่สี่ใบก็อัดแน่นเต็มเปี่ยม…
ชั้นสามเป็นโซนเสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย และผ้าคลุมเตียง เซิ่งหน่วนมองชุดขาดวิ่นบนตัวฉือเหยียน แล้ววางกระเป๋าไว้ที่ปากบันได พาเขาขึ้นไปชั้นสามอีกครั้ง
เสื้อผ้าในซูเปอร์มาร์เก็ตไม่มีทางสวยหรูอะไรหรอก ยุคแบบนี้ก็ไม่มีใครสนใจว่าจะสวยไหมอีกแล้ว ฉือเหยียนฉลาดเก่ง เซิ่งหน่วนยังไม่ทันเอ่ยปาก เขาก็หยิบชุดขึ้นมาเอง แล้วแอบเข้าห้องลองเสื้อไปเปลี่ยน
เมื่อเดินออกมาอีกที บนตัวกลายเป็นยีนส์กับเสื้อยืด คลุมด้วยเสื้อโค้ตสีดำ ดวงหน้าคมสวยหรูยิ้มแฉ่งมองเซิ่งหน่วน… เมื่อเห็นรอยยิ้มจนหางตางอนแบบนั้น หนังศีรษะของเซิ่งหน่วนก็ชาซ่า เกือบคิดว่าเขาฟื้นความทรงจำแล้ว