ความสามารถพิเศษสายพืชของเซิ่งหน่วนไม่ได้แข็งแกร่งนัก เมื่อครู่เพิ่งควบคุมพืช
ช่วยคนมาสิบกว่าชีวิต ตัวเธอเองก็หมดแรงเรียบร้อยแล้ว
ชั่วขณะนั้น เมื่อเห็นบริเวณที่ถูกเปลวไฟปกคลุมเกือบทั้งหมด เธอกัดฟ้ายกมือขึ้น… ด้านนอก ต้นฝนหลวงใหญ่ระย้าหลายต้นเริ่มบิดตัวขึ้น
กิ่งก้านของต้นเพลนดูราวกับมีชีวิต ไหลบ่าเข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ รวมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาตามรอยแตกของจุดที่ถล่มลงมา แล้วบิดตัวดึงพื้นชั้น ก้อนหิน และคานขวางออกทีละน้อย
ส่วนหนึ่งของเถาวัลย์ยังถักทอกันเป็นผืนกว้าง โปรยลงเพื่อควั่นไฟที่ลุกไหม้อยู่ในบริเวณที่ชื่อชื่อชื่อผู้ชายอยู่ให้ดับลง…
ใบหน้าของเซิ่งหน่วนซีดเผือด ในหูดังก้องกังวาน
ยังไม่พอ ยังไม่พอ!
เธอหลับตากัดฟ้าฝืนทนกับความเจ็บปวดที่แกนวิญญาณถูกใช้จนเกินขีด แล้วส่งเสียงกระซาะดังลั่น… เถาวัลย์ทั้งหมดพลันมีพลังเพิ่มขึ้นทันที พันคานหลักยักษ์ไว้แน่นแล้วค้ำมันขึ้น
สติของชื่อชื่อชื่อผู้ชายกำลังผละผลอยอยู่กลางความมืด…
เขาได้รับบาดเจ็บ รอบตัวเต็มไปด้วยเปลวไฟ… เขาคงจะต้องตายในอีกไม่ช้า
เธอคงหนีออกไปได้แล้ว และคงจากไปแล้ว
ใครก็เลือกจากไป… การอยู่ต่อก็เท่ากับตาย
แต่ชั่วขณะนั้นเอง ในใจของเขากลับเกิดความปรารถนาขึ้นโดยไร้เหตุผล — ปรารถนาว่าเธอจะกลับมา จะดึงเขาขึ้นมาสักครั้ง… ตัวเธอเองก็ไม่ได้แข็งแกร่ง แต่ก็ยินดีช่วยผู้คนที่เพิ่งรู้จักหน้า งั้นคงจะช่วยเขาเช่นกันสินะ
เขาเกลียดความรู้สึกต้องรอความตายอย่างโดดเดี่ยวแบบนี้เหลือเกิน มันเยือกเย็นและสิ้นหวังเหลือเกิน…
ทว่า ก้นบึ้งของหัวใจกลับมีความรู้สึกแรงกล้าบอกเขาว่า ไม่มีทาง
ไม่มีใครมาช่วยเขาหรอก ไม่ว่าเขาจะร้องขอเพียงใด จะสวดภาวนาเพียงใด… ก็ไม่มีใครมาช่วยเขา