กู้เจียวแก้หนังสือในมุมห้องสมุดของโรงเรียน แล้วเปลี่ยนข้อความในนั้น เมื่อเห็นสิ่งที่ตัวเองเขียนลงไป เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ ดวงตาดำมืดหม่น
อันที่จริง บางครั้งเธอก็คิดเหมือนกัน ว่าทำไมเธอถึงเกลียดเซิ่งหน่วนขนาดนั้น ยังไงตอนนี้เธอก็มีทุกอย่างแล้ว ครอบครัวฐานะดี แฟนเป็นลูกคนรวย เธอมีครบทุกอย่าง
แต่เธอก็อดคิดไม่ได้อยู่ดีว่า ถ้าไม่มีเซิ่งหน่วน สิ่งดี ๆ เหล่านี้ที่งดงามจนบางครั้งทำให้เธอรู้สึกไม่จริง คงเป็นของเธอไปนานแล้ว...
บางทีอาจไม่ใช่แค่เพราะเหตุผลพวกนั้น ตอนแรกที่เห็นเซิ่งหน่วน เธอก็อดรู้สึกเป็นศัตรูในใจไม่ได้ และมีความคิดผุดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกว่า เซิ่งหน่วนควรถูกเธอย่ำลงใต้เท้า!
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของกู้เจียวก็สั่น เธอได้รับข้อความจากกู้หราน ที่ถามว่าเธออยู่ที่ไหน
กู้หรานมาที่โรงเรียน...
กู้เจียวตอบข้อความกลับไป แล้วเดินออกจากห้องสมุดไปที่ประตูโรงเรียน เมื่อไปถึงก็เห็นกู้หรานสวมเสื้อแจ็คเก็ตกันลมสีดำ นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่ที่หน้าประตู
กู้เจียวเดินเข้าไปหา "พี่"
"เจียวเจียว..."
กู้หรานวางหมวกกันน็อกไว้บนรถ แล้วเดินมาหากู้เจียว
เมื่อเห็นกู้เจียวแต่งหน้าสวยหรู ดูแพงทั้งตัว เขารู้สึกแปลกใจในใจ ขณะที่เขามองรอยยิ้มของกู้เจียว
รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา ปิดบังความห่างเหินที่ไม่อาจซ่อนไว้ได้
แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่มาครั้งนี้ กู้หรานก็เอ่ยปากว่า "เจียวเจียว เรื่องของฉันทางนี้ เธอก็คงรู้ ฉันมาหาเธอเพราะอยากฝากอะไรให้ช่วย..."
กู้หรานทะเลาะกับพ่อแม่ แล้วย้ายไปนอนที่ร้านที่ทำงาน แต่ยังไงก็เป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของเขา อีกไม่กี่วันก็จะถึงตรุษจีนแล้ว เขากลัวจะทำให้พ่อแม่โกรธถึงขั้นป่วย เลยอยากให้กู้เจียวสละเวลากลับไปช่วยพูดดี ๆ ให้พ่อแม่หายโกรธ