เดือนมิถุนายน การแข่งขันคณิตศาสตร์รอบชิงชนะเลิศระดับประเทศเริ่มขึ้น
บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้ผ่อนคลายความพยายามมาเนิ่นนาน ความรู้ที่สะสมไว้จึงเกือบจะผ่านเกณฑ์ หรืออาจเป็นเพราะผ่านการสอบมาแล้วครั้งแล้วครั้งเล่า จนคุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้
ทั้งที่ควรเป็นการสอบที่สำคัญที่สุด แต่เซิ่งหน่วนกลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สามชั่วโมง เธอรีบเขียนอย่างไม่หยุดหย่อน จากนั้นเหลือเวลาอีกยี่สิบนาที ก็ตรวจคำตอบของตัวเองอีกรอบ เมื่อแน่ใจแล้ว เธอวางกระดาษคำตอบลง ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงกระดิ่งหมดเวลาก็ดังขึ้น
เดินออกจากห้องสอบ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่แผดเผา เธอผ่อนลมหายใจยาวเหยียด...
ครั้งนี้ซูม่อกับซูฉือหยวนมาเป็นเพื่อน หลังจากเดินออกจากห้องสอบ เธอก็เห็นซูม่อยืนกางร่มอยู่ตรงนั้น ส่วนซูฉือหยวนถือน้ำเย็นสองขวดที่มีไอน้ำเกาะ พอเห็นเธอ สองพี่น้องตาก็เป็นประกายทันที
ยื่นน้ำเย็นให้เซิ่งหน่วน ซูฉือหยวนถามอย่างใจร้อนไม่ไหว: "เป็นไงบ้าง รู้สึกยังไงบ้าง?"
เซิ่งหน่วนจิบน้ำหนึ่งอึก: "อืม... น่าจะใช้ได้"
ซูฉือเยวียนกำหมัด: "เยส!"
เซิ่งหน่วนอดยิ้มไม่ได้...
แต่ที่เธอพูดมาก็เป็นความจริง รู้สึกได้ว่าทำได้ดีจริง ๆ
ครึ่งเดือนหลังการแข่งขันระดับชาติ ผลคะแนนออกมา ทั้งโรงเรียนอี๋จงฮือฮากันใหญ่!
หลังจากที่โรงเรียนของพวกเธอได้รางวัลที่หนึ่งสองคนในการแข่งขันระดับมณฑล ในการแข่งขันระดับชาติครั้งนี้ ก็ได้เหรียญทองเพิ่มอีกสองคน และครั้งนี้ คะแนนของเซิ่งหน่วนสูงกว่าฉีเยว่ถึง 0.8 แต้ม