เมื่อได้รับพระบรมราชานุญาตจากจักรพรรดิแห่งฉู่แล้ว เซิ่งหน่วนกับว่านเหยียนซั่วต่างได้รับดาบประจำตัว ทั้งสองขึ้นไปบนสังเวียนแล้วโค้งมือให้กันเล็กน้อย และในวินาทีถัดมาก็ลงมือทันที
ว่านเหยียนซั่วคือองค์ชายหนุ่มผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดแห่งต้าเหลียว จึงไม่เคยถูกส่งไปรบ แต่เขาเป็นคนบ้าพลังฝีมือ จึงต้องการท้าชิงชนะองค์รัชทายาทแห่งฉู่ผู้เคยเอาชนะพี่ชายองค์ที่สามของเขามาตลอด
เขามั่นใจในวรยุทธ์ของตนเอง และแอบวางแผนไว้ในใจแล้วว่าจะเล่นงานหญิงสาวคนนี้แบบผ่อนมือหน่อย ไม่ให้เธอแพ้อย่างน่าอับอาย
แต่เพียงชั่วอันสั้น ว่านเหยียนซั่วก็ตระหนักขึ้นได้ว่า สิ่งที่เขาควรคำนึงไม่ใช่จะผ่อนมือหรือไม่ แต่เป็นวิธีทำให้ตัวเองแพ้อย่างไม่น่าอับอายเกินไปต่างหาก
สาวน้องในชุดแดงสาดส่ายเฉียดผ่าน คมดาบเยือกเย็น ดวงตาคู่นั้นมีรอยยิ้มแฝงความชั่วร้ายและการยั่วยุ ว่านเหยียนซั่วถอยร่นทีละก้าว และในจังหวะนั้นเอง เขาเห็นสาวน้องกระพริบตาให้เขาหนึ่งครั้ง แล้วเปล่งเสียงผ่านทางรูปปากอย่างไร้เสียงว่า "บึ้ม"
วินาทีถัดมา ร่างของเขาถูกกระแทกกระเด็นออกไปฟาดกับพื้น เพียงจะลุกขึ้น ศึก! คมดาบก็ชี้มาหยุดที่ปลายจมูกของเขา
"เยี่ยม!"
เสียงเฮฮาปรบมือดังขึ้นพร้อมกันทันที ตามมาด้วยเสียงปรบมือและเสียงหัวเราะครืน
แม้จะมีบางคนอยากเห็นเซิ่งหน่วนพลาดท่า แต่คนส่วนใหญ่ย่อมอยากเห็นองค์ชายแห่งเหลียวพ่ายแพ้มากกว่า ยิ่งตำหนักหลินอานเอาชนะได้เด็ดขาดเพียงเท่านี้ด้วยแล้ว ยิ่งสมใจ
บนที่ประทับอันสูงสุด จักรพรรดิแห่งฉู่ก็แสดงสีหน้าพึงพอใจ ทว่าในใจกลับรู้สึกแปลกใจไม่น้อย
ตำหนักหลินอานคนนี้ถูกขบถถูกขานว่ามีฝีมือการต่อสู้เก่งกาจมาแต่ไหนแต่ไร หาแต่ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้... โชคดีที่เธอไม่ใช่บุรุษ ไม่อย่างนั้นตระกูลเซิ่งคงเก็บไว้ไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว!