พวกเขาได้รวบรวมส่วนของร่างกายไว้หลายชิ้นแล้ว แต่ในเวลาเดียวกัน เงาคล้ายคนก็ปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขาหลายสิบร่าง ล้วนเป็นบุคลากรการแพทย์ที่อาบไปด้วยเลือด ต่างเข็นเตียงผู้ป่วยฉุกเฉินออกมา
บนเตียงผู้ป่วย ร่างที่ถูกเย็บต่อกันด้วยด้ายเย็บผ้าแกร่งๆ ลุกขึ้นยืนอย่างแข็งทื่อ แล้วบิดเบี้ยวแยกส่วนออกจากกัน…ด้ายเย็บถูกดึงออก เหมือนตาข่ายที่บานออกจากเนื้อศพแต่ละชิ้น พุ่งตรงเข้าล้อมพวกเขาทั้งหมด
หลินซินซินร้องออกมาแล้วสะบัดขวานฟันใส่โดยสัญชาตญาณ แต่วินาทีถัดมา เสียงกึกดังขึ้น เธอก้มมองอย่างตะลึงงัน เห็นแขนที่ถือขวานของตัวเองหล่นร่วงลงไปพร้อมขวาน
เลือดพุ่งกระเซ็นจากตำแหน่งแขนขาด หลินซินซินกรีดร้องล้มลงกับพื้น
ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในพริบตา ด้ายเย็บที่ติดมากับเนื้อศพตัดขาดแขนของหลินซินซินอย่างเงียบงัน พร้อมกันนั้นก็พุ่งลงมาเหมือนตาข่ายฟ้าดินดำที่คลุมหัวเซิ่งหน่วนและพวก
เฮ่อเฉิงตะโกนว่า "ระวัง!" แล้วพยายามจะกดเซิ่งหน่วนให้ก้มลงเพื่อปกป้อง แต่พอดีจังหวะนั้น แสงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
แสงนุ่มนวลที่ไม่ควรจะมีอยู่นี้ลอยขึ้นอย่างฉับพลัน เฮ่อเฉิงอ้าปากค้าง มองเซี่ยหลานเดินออกมาจากประตูที่เพิ่งโผล่ขึ้นบนกำแพงอย่างงงงวย
มือเขากำมีดผ่าตัดแน่น ยกขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก…ในแสงวูบวาบ ด้ายเย็บคมประหาดที่พันอยู่ระหว่างเนื้อศพขาดขาดร่วงรับกัน
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เนื้อศพเลือดสาดตกลงมาไม่หยุด เลือดก็กระเซ็นเต็มตัวเซี่ยหลาน…และนั่นไม่ใช่แค่เลือดของเนื้อศพ แต่ยังรวมถึงบาดแผลที่แตกออกบนตัวเขาเอง
เขาคือผู้เฝ้าประตู การแทรกแซงทิศทางของโลกภายในประตูซ้อนโดยไม่ได้รับอนุญาตคือการฝ่าฝืน และเขาเองก็ต้องรับผลสะท้อนกลับ
เฮ่อเฉิงเห็นภาพนั้น ตาแดงก่ำ "ลาวเซี่ย…"