กระทั่งตอนนี้ เซิ่งเฟยหรานถึงได้ค่อย ๆ ฟื้นจากภาวะตะลึงงันที่ตกใจสุดขีดเมื่อครู่ เธอมองเซิ่งหน่วนอย่างเซ็งงัน แล้วพึมพำเบา ๆ "พี่...พี่ทำอะไรน่ะ"
เซิ่งหน่วนเหลือบมองเธอหนึ่งครั้ง แล้วหันไปพูดกับเอ้อร์เลิ่งจื่อ "หลี่ชงเหวิน ช่วยฉันเอาน้ำขึ้นมาหน่อยได้ไหม ฉันอยากล้างมือ"
หลี่ชงเหวินคือชื่อจริงของเอ้อร์เลิ่งจื่อ แต่ไม่ค่อยมีใครเรียกเขาแบบนั้น
เอ้อร์เลิ่งจื่ออึ้งไปแวบหนึ่งกว่าจะรู้ตัวว่าเซิ่งหน่วนกำลังพูดกับตน เขารีบรับคำทันที เมื่อเห็นเซิ่งหน่วนเดินไปที่อ่างน้ำด้านข้าง เขาขยับนิ้ว ท่อน้ำที่แตกพังเหนืออ่างก็ค่อย ๆ ไหลออกมา
เซิ่งหน่วนล้างมือไปมาหลายรอบ ขณะนั้นเอง สิงอี้ก็เดินมายืนข้างเธอ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างสงบ "เมื่อก่อนเธอทำงานอะไร"
มาแล้ว
ในโครงเรื่องเดิม นับตั้งแต่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมเคยทดลองบนร่างมนุษย์ในสถาบันวิจัย สิงอี้ก็เย็นชากับเจ้าของร่างเดิมอย่างมาก การสารภาพรักครั้งต่อมาของเจ้าของร่างเดิมจึงไม่ประสบความสำเร็จ
เซิ่งหน่วนสะบัดมือ หันหลังกลับ "ยังมองไม่ออกอีกเหรอ ฉันก็ทำงานแบบนี้แหละมาตลอด"
น้ำเสียงของสิงอี้เย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม "เธอเคยอยู่ในสถาบันวิจัยมาก่อน"
เซิ่งหน่วนตอบรับเสียงสั้น "สถาบันวิจัยที่ 9 ครั้งก่อนถูกทำลายไปแล้ว"
ชั่วขณะนั้น บรรดาลูกน้องของสิงอี้ที่ยืนอยู่ข้างหลังต่างมองหน้ากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความหวาดระแวง