ฉินเหนียวแผ่พลังฆ่าฟันจ้าทั้งร่าง วิญญาณผูกพิภพรับรู้ถึงแรงกดดันที่ทำให้มันใจสั่นจึงไม่กล้าประมาท ถอยหนีสุดฝีเท้า
ระหว่างถอยหลัง วิญญาณผูกพิภพยังทำหน้าเคร่งเครียดปะทะกับฉินเหนียวหนึ่งฝ่ามือ แต่เพียงฝ่ามือที่ดูเหมือนไม่มีพิษภัยเท่านั้น กลับทำให้มันหน้าเปลี่ยนสี
นี่คือ...พลังของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์โบราณ?
พอตระหนักได้ว่าไม่ธรรมดา วิญญาณผูกพิภพก็เตรียมมุดลงใต้ดินหลบหนีทันที แท้จริงเสียที่วินาทีที่กำลังจะหนีนั้น เส้นด้ายสีแดงหลายเส้นในมือของเซิ่งหน่วนก็พุ่งออกไป รวมร่างกันเป็นอักขระเวทในพริบตา
ชั่วขณะนั้นเอง พื้นดินก็ปรากฏค่ายกลขนาดมโหฬาร วิญญาณผูกพิภพที่เพิ่งจะมุดหนีถูกกั้นเอาไว้ทันควัน
อักขระเวทนั้นคงทนได้เพียงแวบเดียว แต่สำหรับฉินเหนียวก็เพียงพอแล้ว
วิญญาณผูกพิภพไม่ทันจะหนี ก็ถูกฉินเหนียวกดลงกับพื้นผ่านอากาศ ไม่เหลือแรงจะหลุดพ้นอีก
เซิ่งหน่วนเดินเข้าไปแล้วยกเท้าเหยียบลงบนหน้ามันโดยตรง ยิ้มเย็นก่อนเอ่ย “หน้าของเนี้ยนุ่มดีใช่ไหม ฮึ?”
วิญญาณผูกพิภพถูกเธอเหยียบอยู่ ยกมุมปากขึ้น “ก็เนียนดีนี่”
คำพูดยังไม่ทันจางหาย ฉินเหนียวก็ยกมือขึ้นกระชากโดยไร้ความรู้สึกใด ๆ แขนทั้งสองข้างของวิญญาณผูกพิภพก็กลายเป็นพลังชั่วร้ายแล้วละลายหายไป
วิญญาณผูกพิภพครางในลำคอ ยังอยากจะเปิดปากพูด แต่มือของฉินเหนียวก็ทะลุทะลวงเข้ากลางอกมันเสียก่อน
ร่างของมันเริ่มแตกสลายในชั่วขณะ วิญญาณผูกพิภพเบลอ ๆ ก้มมองลงมา...จากนั้นร่างก็สั่นหนึ่งครั้ง กลายเป็นพลังชั่วร้ายเข้มข้นม้วนตวัด
รับรู้ถึงพลังชั่วร้ายเย็นยะเยือกนั้น เซิ่งหน่วนรีบถอยหลังสองก้าว แวบต่อมา พลังชั่วร้ายเหล่านั้นก็จางหายไปในพริบตา
ในเวลาเดียวกัน วิญญาณชั่วร้ายโดยรอบที่เคยอาศัยวิญญาณผูกพิภพเป็นแหล่งกำเนิดก็เริ่มส่งเสียงร้องลั่น แล้วหายสู่ความว่างเปล่าทีละตัว...
ซีเล่อเป็นตัวสุดท้ายที่หายไป ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและไม่ยอมรับ เสียงร่ำไห้ระงมพุ่งเข้าหากู่หยวน กู่หยวนหน้าแข็งทื่อรีบถอยหลัง แต่ก่อนที่เธอจะพุ่งถึงตัวเขา ซีเล่อก็สลายหายไปเสียก่อน