บรรดาสตรีถูกทหารองครักษ์คุ้มกันอยู่ด้านหลัง เซิ่งจิงซวงยึดติดไม่ห่างข้างมารดา พอเห็นสาวในฉลองพระองค์ราชสำรับผู้หนึ่งลื่นล้มกระแทกพื้นโอบศีรษะกรีดร้อง เขาพุ่งกายออกไปคว้าตัวหญิงนั้นเข้าอ้อมแขนแล้วพากลับมาอย่างรวดเร็ว
"หวยอวี่..."
เยว่ปินร้องไห้ฮือฮาวิ่งกระเสื้อเข้ามารับลูกสาว
เยียนหวยอวี่ยังไม่ทันฟื้นจากความตกใจครั้งใหญ่ จ้องเซิ่งจิงซวงตรงหน้าตางั้น ริมฝีปากขยับแล้วขยับอีก แต่แม้แต่คำเดียวก็พูดไม่ออก
ไม่นาน ทหารองครักษ์ก็ควบคุมสถานการณ์ได้
นักฆ่าที่ถูกล้อมเห็นว่าหนีไม่รอด จึงไม่ลังเลขบเบียนยาพิษซ่อนไว้ในร่องฟันจนพิษแทรกซ้อนสิ้นใจตาย
เหล่าสตรีกอดกันสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว เซิ่งถิงอวี่รีบเดินไปหาจู๋หวง "ฝ่าบาททรงพระสำราญดีหรือไม่"
เห็นว่าตัวเซิ่งถิงอวี่กลับไม่มีแผลแม้แต่นิดเดียว จู๋หวงรู้สึกผิดหวังในใจอย่างลับ ๆ แต่ภายนอกกลับเต็มไปด้วยความยินดี "เราไม่เป็นไร ท่านอาวุโสเพิ่งนำทางทหารเข้าปะทะ เราเห็นหมดแล้ว"
เซิ่งถิงอวี่รีบปฏิเสธต่อไปว่าไม่กล้ารับคำชม
หมอหลวงแห่งสำนักแพทย์หลวงก็มาถึง คนในที่นี้หลายคนไม่ได้รับบาดเจ็บจากนักฆ่า แต่กลับถูกความตกใจของตัวเองทำให้ล้มลงแล้วบาดเผล็ดเลือดออบ...
หมอหลวงหนุ่มหน้าเด็กแก้มมีรอยบุ๋มเห็นเซิ่งหน่วนก็รีบวิ่งตรงมาหา พอมองเห็นบาดแผลที่มือ เขาก็อึ้งคาตาทันที
"คุณบาดเจ็บ!"
เซิ่งหน่วนรู้ว่าคนนี้คือหมอหลวงหนุ่มที่โตมาด้วยกันกับเจ้าของร่างเดิม จึงยิ้มแฉ่งนั่งลงยื่นมือให้ "ถูกของมีคมบาด ดาบไม่มียาพิษ ไม่เป็นไร"
เฉินชิงลั่วเห็นแผลที่ด้านข้างฝ่ามือเธอฉีกขาดเลือดออบ สีหน้าพลันบูดบึ้ง "นี่ยังเรียกว่าไม่เป็นไรอีกหรือ คิดว่าตัวเองเป็นเหล็กหรอ"
เซิ่งหน่วนทำเสียงจ๊ะ "อย่าพูดมาก รีบเย็บแผลแล้วทำแผลซะ"
เฉินชิงลั่วกลั้นปากบ่นไว้ ตัวตื่นตระหนกแต่มือไม่สับสน รีบหยิบของออกมารักษาแผลให้เซิ่งหน่วนอย่างคล่องแคล่ว...